Dit is de eerste foto die we van Grietje maakten. Op 13 juli 2022 kwam ze bij ons wonen. Als je haar hele verhaal wilt weten klik dan eens op haar naam in de tags hiernaast. Daar lees je hoe ze als vriendinnetje voor Ollie op ons erf kwam. Doof en blind en eigenlijk altijd al wat moeizaam lopend. Ollie was haar grote liefde. Ze lag altijd tegen hem aan en vond het heerlijk om aan hem te snuffelen. Later nam Teun die rol over. Grietjes verhaal is eigenlijk een beetje tragisch.

Vannacht is er weer sneeuw gevallen. Al zes weken zitten we in een ouderwetse winter. Ik herinner me genoeg momenten waarop ik rond half februari buiten in de zon zat, maar dit jaar is alles anders. We hebben ons er inmiddels maar bij neergelegd en glibberen weer over het erf. De varkens trekken zich van geen gladheid of sneeuw iets aan. Om tien over half acht staan ze klaar bij de achterdeur. Als het iets te lang duurt (en dat is altijd), gaan ze met het bankje dat daar sta

'Eens even kijken wat er op het aanrecht ligt.' 'Zou het zo zijn dat ze iets lekkers hebben laten liggen waar ik bij kan?' 9 februari 2026, maandag

Vanochtend om half zeven ging er een NL-alert alarm af op onze telefoons. Het is spekglad. We mochten van het bericht het huis niet uit, maar ja, hoe doe je dat als je dieren moet voeren? Het is gelukt, maar vraag niet hoe: varkens die omrolden, katten die uitgleden, schapen ondersteboven. Wij zijn overeind gebleven door over het erf te schuifelen. Van een afstandje leek het wel een slapstick. We kunnen voor de zoveelste keer dit jaar niet weg. We zitten in de verkeerde hoek

Gisteren kreeg Grietje haar pedicure weer op bezoek. De Klauwmevrouw heeft haar hoefjes niet geknipt. Grietje loopt zo goed als niet meer en dus besloot ze dat ze haar geen extra stress wilde geven. Grietje heeft artrose en is doof en blind. Ze kruipt een beetje door haar stal. Daar ligt een lekkere strolaag en er hangt een warmtelamp. Grietje slaapt eigenlijk hele dagen. Het geeft ons de vraag of dit een waardig leven is en dat is een hele moeilijke. Wanneer besluit je dat h

De sneeuw en gladheid houden maar aan. Wij glibberen over het erf, zijn meerdere keren gevallen en mopperen inmiddels op de winter. De dieren daarentegen doen het geweldig. Albert en Pim hupsen vrolijk rondjes door de sneeuw, de pony's rollen erin en zelfs Bebe staat tevreden naar die witte wereld te kijken. Hun plezier werkt aanstekelijk, maar toch mag het voor mij helemaal dooi worden. 29 januari 2026, donderdag

De supermarkt in ons dorp is 98 jaar geleid door de familie Assen. Nu zetten ze er een punt achter. Het hele dorp is uitgelopen voor het afscheid afgelopen vrijdag en zaterdag. Wij ook. Naast dat het een hele fijne supermarkt is, gaf Griettinus (op de foto zie je zijn vader en diens broer) ons altijd groenteafval mee voor onze dieren. Die attentheid is bijzonder en hebben we erg gewaardeerd. Onze dieren hebben 15 jaar lang een paar keer per week blije momenten gehad omdat er

Twee nachten geleden zat ik rond een uur of tien buiten op de geitentrap buiten bij de pony's en schapen. Met z'n allen keken we naar een hemels spektakel dat we hier niet vaak zien. Prachtig! We waren er stil van. 22 januari 2026, donderdag

Zo heel af en toe maak ik een foto van plekken in en om het huis en op het erf die ik dagelijks zie, maar die ik eigenlijk nooit op de foto zet. Ze zijn té gewoon. Je loopt er zo aan voorbij. Dit is zo'n plek. Het is het raam bij het aanrecht van de Klaproos, mijn werkhuisje op het erf. Elke dag sta ik er en kijk even naar buiten. In het bakje zitten balletjes voor de katten, er staat een glasfusion kunstwerkje dat ik ooit maakte, een kan met klaprozen erop uit de Provence, e

Zo gaat het er hier aan toe 's avonds. 15 januari 2026, donderdag