Onze varkens willen dan wel geen modder, ze willen wel schaduw. Nergens is de schaduw zo fijn als onder blad. Vandaar dat je op meerdere plekken op het erf deze taferelen tegen kunt komen: varkensbillen onder struiken. Om het hier een beetje netjes te houden heb ik wel censuur toegepast. 14 augustus 2026, vrijdag, 37 graden

Gisteren was een zware dag voor Bebe. Zijn rechterhoef achter groeit verkeerd. Het wordt al snel een soort piposchoen, een lange flap. Zijn andere hoeven blijven mooi kort vanwege de stenen waar hij vaak op loopt, maar deze hoef staat een beetje raar. Dus kwam gisterochtend de dierenarts om zijn hoef in te korten. We kunnen dat zelf niet, want er is drie man nodig voor deze 'operatie'. Dus hielden Dick en ik Bebe in bedwang, terwijl dierenarts Cas hem knipte. Het is helemaal

Jeanette is bijna de hele dag actief op het erf. Er is namelijk altijd wel ergens wat (op) te scharrelen. Dus neemt ze af en toe even rust. Onder de rozenstruik is een favoriet plekje voor een dutje geworden. Sinds mijn actie om ervoor te zorgen dat onze drie varkens mij niet om vier uur 's ochtends al wakker maken voor voer, heb ik het aantal voerbeurten opgevoerd. Dat werkt. Ze staan er nu om half zes en dat vind ik goed te doen. Eerst heb ik ze ook meer gevoerd, maar de ho

Gelukkig zijn er op Erve Knots veel grote bomen. Twaalf eiken om precies te zijn, en daarnaast héél veel struiken en andere bomen. Veel schaduw dus en de hitte blijft daardoor wel te doen. Het terras bij de Klaproos spant de kroon qua schaduwplek. Daar kun je de hele dag doorbrengen onder een bladerdak. Het is er altijd een paar graden koeler dan in de zon op de stenen. We gaan dit jaar trouwens een grote druivenoogst krijgen. Na wat jaren van kwakkelen zitten er nu eindeloos

Op sommige plaatsen op het erf is het een treurige bedoening. Aan de zuidkant van het huis groeiden de afgelopen jaren hele bossen Springbalsemien. Een traktatie voor bijen. Door de droogte vallen de planten nu één voor één om. Het gras in de wei is bruin, de vlier en de krentenstruik laten hun blad vallen en de eiken hun eikels. De natuur heeft het zwaar en er is voorlopige geen regen op komst. In de droge zomer van 2018 zijn al onze beuken gestorven. We gaan dit jaar nóg mi

Max is inmiddels bijna vijf jaar. Zijn jaren van veel slopen zijn voorbij. Inmiddels kauwt hij nog sporadisch aan een bank, dus we doen nu al een jaar met hetzelfde bankstel! Daarnaast is hij een enthousiaste, lieve en fijne hond. Hij staat onderaan de rij in de roedel en is de verzorger van het stel. Hij houdt altijd rekening met anderen en als iemand een wondje heeft, of een beetje vies is geworden, gaat hij het verzorgen. Heel bijzonder is dat. Hij is gevoelig en vrolijk.

Het begint oogsttijd te worden. Onze pruimenbomen hangen vol. De appels en peren doen het wat minder dit jaar en van de kersen hebben we, zoals gewoonlijk, niet veel meegekregen. De vogels eten namelijk ook mee. We hebben dit jaar voor het eerst wat bramen, maar daar zijn de varkens al langs geweest. Een groentetuin is hier nooit iets geworden, maar fruit en kruiden hebben we volop. Het gaat ook een goed jaar voor de druiven worden. De ranken hangen helemaal vol en het terras

Het begon de spuigaten uit te lopen. De drie varkens die mij inmiddels om half vier (!) 's ochtends uit bed haalden omdat ze wilden eten. Niet te doen dit. Dus ik bedacht een plan: ik voerde ze gisteren meer voer dan ze gewend waren én de laatste voerronde deed ik om half negen 's avonds (in tegenstelling tot drie uur 's middags). Het heeft gewerkt! Vanochtend waren ze er pas om zes uur. Zo kom ik weer eens aan slapen toe. Ze hebben gisteren dus veel meer voer gehad dan geb

Onze woonkamer is de ideale uitkijkpost voor de honden. Er zitten ramen aan drie kanten en die kijken uit over de omgeving. Er ligt dus altijd wel een hond in de vensterbank. Iedere beweging wordt opgemerkt en de uitkijker alarmeert de anderen, zodat er in een mum van tijd vier honden de mogelijke onverlaat in de gaten houden. Zoals je ziet komt de kamer daar niet ongeschonden vanaf: de lamp heeft butsen omdat die regelmatig uit de vensterbank geknikkerd wordt, het raam is al

Hier zijn ze graag. In de wei. Vanaf een uur of tien hebben ze het hooi bij hun stal op en dan begint het gemekker, geblaat en gehinnik: "Wij willen naar de wei." Het betekent dat vanaf dat moment de honden in een kleinere ren gaan en dat het hele spul een paar uur lang met de kop aan de grond staat. Tot een uur of drie, want dan voeren we nog wat hooi of lekkers bij de stal. Vanaf dat moment is de wei weer van de honden. Ja ja, het is een heel geplan op Erve Knots want we wi