

onze oudste
Onze Brandon is al in zijn 17e levensjaar (1 november is hij jarig). Een wit snuitje, wat wankel op de pootjes, een beetje doof, maar hij is er nog. Na zeven jaar in een Spaans asiel, sprak ik met hem af dat hij in íeder geval zeven jaar vrijheid zou meemaken. Dat heeft hij ruimschoots gehaald en we hopen er nog heel wat maanden aan toe te voegen. De laatste tijd gaat zijn gezondheid wel wat achteruit, maar elke avond tegen ons aan op de bank liggen kan hij nog volop. Daar wa


lekker!
Ik krijg hier dus nooit genoeg van. Drie van die grote lummels lekker in de zon. Ik ga er regelmatig even bij liggen. Ze schuiven dan een beetje op en draaien me hun buik toe, zodat ik hen kan kriebelen. Daar word je heel relaxt van kan ik zeggen :-). Wist je trouwens dat varkens heel lekker ruiken? Naar Maggi en nieuwe vloerbedekking. 23 maart 2026, maandag


afscheid van Balou
Vanochtend in alle vroegte is Balou overleden. Ons mooie, stoere meisje. Als er één was waarvan ik dacht 'die wordt wel twintig', dan was Balou het wel. Ze is (bijna) 17 geworden. Ik werd wakker omdat ik haar hoorde stommelen. Ze was benauwd en slap in haar achterhand. We belden de spoedarts, maar voor we in de auto konden stappen overleed ze. Was het acuut hartfalen? Daar leek het op, maar we zullen het nooit zeker weten. Gistermiddag lag ze nog heerlijk met haar buik in de


