Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

wát een leven

Bijna drie jaar geleden kwamen ze samen met het vliegtuig aan op Schiphol. Zeven jaar hadden ze in een Spaans asiel gezeten en op één dag gingen ze met de auto naar het vliegveld in Malaga, toen met het vliegtuig naar Nederland, toen met vreemde mensen in de auto mee naar hun nieuwe thuis in Nederland. Wát een avontuur. Een wonder dat ze een dag later al vrolijk door de wei renden. Veerkracht hebben ze, die Spaanse hondjes. En veel slapen doe ze ook :-). Een heerlijk hondenleven.

mussenerf

Al die kleine Erve Knots-bewoners zonder naam zijn er ook nog! Honderden mussen wonen hier. Het is een drukte van belang bij de waterbak en in de klimop tegen het huis, waar ze hun nestjes gaan bouwen. We hadden die klimop al lang moeten snoeien, want het groeit in het dak. Maar door ziekte, kou en weet ik wat allemaal, kwamen we er niet aan toe. Nu moeten we wachten, want we gaan geen mussennesten verstoren.

niets aan de hand

Snoeiharde, koude wind uit het noord-oosten vandaag. Het is maar maximaal 6 graden geweest. De dieren doen hun normale dingen: eten spelen, slapen. Het is gek hoe de wereld aan de ene kant op zijn kop lijkt te staan en er aan de kant niets aan de hand is. Het is maar waar je naar kijkt.

lente

Op kousenvoeten komt de lente binnengeslopen.

tweede week

De silhouetten van bomen en struiken naast ons huis. Een prachtige avond na een prachtige dag. Twee weken zitten we nu thuis, zit de halve wereld thuis. Ieder die geen vitaal beroep heeft, heeft thuisgewerkt. Wat een rare, bijzondere tijd is het. Als je de berichten leest, zou het zomaar nog een paar maanden kunnen duren, deze situatie. Het waren weken met ups en downs, want zo'n grote omschakeling valt niet mee. We zijn blij dat we zoveel ruimte hebben. Daardoor voelt thuis moeten blijven niet als opsluiting. Volgende week hoop ik een goed ritme te vinden in het werken, studeren, dieren verzorgen en ontspannen. Onze dieren helpen ons daarbij, want zij laten vanzelf wel horen wanneer we geac

gezond blijven

Gezond blijven is belangrijk nu. Voor je het weet, zit je de hele dag met een zak chips op de bank te Netflixen. Nou overkomt ons dat niet zo snel, want op een erf vol dieren is altijd wat te doen. Na zes dagen typen achter de laptop heb ik er vandaag een buitenwerkdagje van gemaakt. De ramen zijn gelapt en het erf is aangeharkt. Vanavond kwam buurman Johan ons helpen met het in stukken zagen van de vier bomen die omgewaaid waren tijdens de storm. De geiten, pony's en schapen vonden het geweldig, al die reuring. Ze maakten bokkensprongen, renden achter elkaar aan en liepen in de weg. Kortom: iedereen had een fijne dag en kreeg genoeg beweging.

beetje flauw van

Beetje flauw worden we er wel van, van dat bankhangen en thuisblijven. Mas gaapt dan ook demonstratief. Zelf zijn we wel de hele dag bezig. Dick met de boekhouding en ik met het uitwerken van interviews. Na bijna tien dagen op mijn kont te hebben gezeten achter de laptop, doen al mijn spieren zeer. Morgen maar eens een dagje buiten aan het werk. Dat lijkt Mas een heel goed idee, want bij ons rondhangen als we buiten bezig zijn, is ongeveer het leukste tijdverdrijf dat hij kan bedenken.

even languit

Lekker, die zon! De konijnen nemen het ervan en liggen languit in het vroege voorjaarszonnetje.

opgesloten?

Ik probeerde de honden uit te leggen dat we tot juni thuis moeten blijven vanwege het coronavirus, dat we (een soort van) opgesloten zitten. Ze keken mij aan alsof ze wilden zeggen: "Opgesloten zitten? Dit noemen jullie opgesloten zitten? Wij weten wat opsluiting betekent. Wij hebben zeven jaar in een kennel van 3 bij 3 gezeten. Hier hebben we 2000 meter wei, een tuin, een warm huis met zachte banken, gezelschap aan elkaar en we hebben lekker eten. Wat wil je nog meer?" Ze hebben gelijk.

aan de slag

De komende tijd zal dit vooral mijn uitzicht zijn. Ik ga lekker bezig met mijn onderzoek naar werk en de zin die het (al dan niet) geeft in ons leven. Ik ben de interviews die ik hield aan het uitwerken, ik lees alles wat er over het onderwerp te lezen valt (daarmee kan ik járen voort) en ik probeer alles in tekst te vatten. De concentratie om weer echt te schrijven is nog wat zoek door alle ontwikkelingen in de wereld, maar dat zal wel een keer komen. Met zeven katten om mij heen en een heleboel dieren op korte afstand kom ik onze zelfgekozen 'lockdown' wel door. Ik heb vijf jaar de tijd voor dit onderzoek en tegen die tijd zal de wereld wel weer draaien. Toch?

een weidse blik

Vanaf de uitkijkplek in het dorpsbos. Fijne plek voor bezinning, een weidse blik op de velden geeft ruimte in het hoofd. We komen hier helemaal niemand tegen. Het ziet er naar uit dat we de komende weken aan huis gebonden zullen zijn, dus we nemen nu de tijd voor dit soort dingen. Het meest bijzondere aan deze coronatijd vind ik wel het besef hoe snel dingen kunnen veranderen. Ruim een week geleden nog een volle agenda en nu ineens niets meer. Dit maak je ook mee als er nare dingen gebeuren met jezelf of je naasten, maar nu geldt het voor ons allemaal tegelijk. Als ik de berichten zo lees over hoeveel mensen nog steeds doen of er niets aan de hand is, verwacht ik dat er strengere maatregelen

boswandeling

We zitten pas vijf dagen vrijwillig opgesloten op het erf. In Brabant liggen de ziekenhuizen vol, maar hier merken we nog niet veel van het virus. De supermarkt ligt vol genoeg, twee keer per week gaat Dick wat boodschappen halen. Het leven is heel basic nu. We werken op het erf, voeren de dieren, Dick is bezig met de jaarrekeningen en ik met mijn studie. Mijn uitje is de dagelijkse ochtendwandeling met Lara. Of het door de hele situatie komt of doordat ik het rustiger heb dan voorheen, ik zie steeds meer kleine dingen. Zoals dit mos in het bos. Een groen tapijt in een nog kale bosomgeving. Ik verheug me al weer op mijn wandeling morgen.

het is niks

Poeh, wat is het zwaar, dat aan huis gekluisterd zijn in deze omstandigheden. Ik wenste altijd een periode thuis om alleen maar te lezen en te schrijven. Nu het zover is, is er niet veel aan. We hebben onszelf in isolatie gezet en zien zo weinig mogelijk mensen. Dat is op zich prima, maar de wetenschap dat er in de wereld zoveel narigheid is, maakt alles een stuk somberder. Vanmiddag klaarde mijn hoofd wat op en misschien gaat het vanaf morgen beter. Het is ook wennen aan deze nieuwe situatie en leren omgaan met alle onzekerheden. De dieren geven zoveel steun, alleen al omdat zij ons doen beseffen dat er in wezen hier niets aan de hand is. De wereld op ons erf is geen spat anders dan een paa

Mas en zijn bank

Ach die dieren. Zich van geen boze buitenwereld bewust. Ze doen wat ze altijd doen. Eten, slapen, spelen. Mas ligt elke avond diep in slaap op zijn bank. Speciaal voor hem gekocht en wat is ie er blij mee. Een koninklijke troon voor de liefste, grootste herder. Hoe somber we nu ook worden door wat er in de wereld gebeurt, iedere avond kijken we om ons heen naar al die slapende honden en weten dat het leven niet beter kan.

nieuwe look

Genoeg narigheid in de wereld op dit moment. Laten we het hebben over Eddy. Jullie weten wel, dat kleine bruine hondje met die korte pootje. Eddy heeft besloten mode-ontwerper te worden. Vanwege het milieu wil hij geen nieuwe kleding ontwerpen, maar bestaande kleding van een nieuwe look voorzien. Hij is begonnen met mijn favoriete erfvest. Hij moest er even over nadenken, vertelde hij, maar met mooi weer op komst leek het hem wel een goed idee om mijn vest wat luchtiger te maken. Een prachtig rond gat op de rug is het gevolg. Poes Pippi bekijkt het resultaat en weet nog niet wat ze er nou van vindt. Ik ook nog niet.

thuiskantoor

En dan zitten we ook nog ineens in een pandemie. We zijn nuchtere mensen, maar we hebben nu toch wel wat zorgen. Dick valt in de risicogroep, zeker na het afgelopen half jaar, waar zijn weerstand is aangetast. We willen dus heel voorzichtig doen. Ik heb al mijn afspraken afgezegd en blijf deze week en wellicht een paar weken op het erf. Vanuit mijn thuiskantoor kan ik prima door met mijn onderzoek. Ik heb er zelfs heel veel zin in om me daar nu volledig op te storten. Vandaag begon goed: ik kon buiten in de zon werken. De honden vonden dat heel gezellig, ze lagen om me heen en slaakten diepe zuchten van tevredenheid. Als het moet, dan houden we dit wel een zomerlang vol.

verwerken

Om verdriet te verwerken ga ik wandelen. Dat heeft mij mijn hele leven geholpen. In een stil bos kun je goed huilen. De katjes aan de bomen geven troost, hoe raar dat ook klinkt. Vanmiddag hebben we Boris begraven. We hebben hem bedankt dat hij bij ons was. We missen hem zo. Als een dier wegvalt besef je pas echt welke plek hij innam. Veel van onze dieren gaan door ziekte en ouderdom. Dat is zwaar, maar zo'n zinloze dood door een stom ongeluk dat je ook nog zelf veroorzaakt hebt, is haast niet te verteren.

alleen maar tranen ...

Vandaag is er iets verschrikkelijks gebeurd. Boris is dood. Ons prachtige, lieve, zachtaardige ventje. Ik heb hem doodgereden. Hij is gaan slapen achter een voorwiel van mijn auto en toen ik vanochtend de auto achteruit zette om met Lara te gaan wandelen, ben ik over hem heen gereden. We zijn er kapot van. De beelden blijven maar komen in mijn hoofd. Onze lieve Boor. Rond deze tijd, als ik nog even achter de laptop ging zitten, was hij er altijd. Even een knuffel, een likje in mijn gezicht, dichtbij mij willen zitten. Bijna zeven was hij, maar voor mij is hij altijd een kitten gebleven. Klein, aanhankelijk, zó zacht. Van binnen en van buiten. De allerliefste kater. Alleen maar tranen....

uitkijkpunt

Lara en ik lopen dagelijks met veel plezier door het dorpsbos. Je komt er de leukste dingen tegen. Wat vind je van dit uitkijkpunt? Lijkt me geweldig om er ook zo een op ons erf te maken van de omgevallen bomen. Nu nog even de tijd vinden.....

een ontdekking

Lara en ik hebben een nieuw bos ontdekt. Het dorpsbos in Nieuwlande. Wat een fijne plek is dat. Er zijn hutten, boomstammen om op te zitten, er is water en er is ontluikende natuur. We moeten er iets verder voor rijden, maar wat leuk dat dit in de buurt is. De komende tijd gaan we er zo vaak mogelijk naar toe. Juist in het voorjaar is er elke dag weer veel nieuws te zien, want hoewel het koud, bewolkt en nat blijft, de bomen, struiken en onderkruipsels worden elkaar dag een beetje groener. Dat kunnen we in deze sombere tijden wel gebruiken.

© Erve Knots