Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

wat zouden we moeten

Wat zouden we zonder Ina moeten? Ina helpt ons al jaren op het erf en in huis. Dat doet ze twee of drie ochtenden per week, maar sinds Dick niet kan lopen is ze er bijna fulltime. Ze is er voor de dieren, houdt onze beestenboel schoon, doet boodschappen en gaat met Dick naar het ziekenhuis. Daardoor kan ik werken, wat weer handig is om de boel financieel draaiende te houden. Alle dieren zijn dol op Ina en wij niet minder. Het gaat best redelijk met Dick, maar de wond van de operatie aan zijn achillespees heelt slecht en vandaag heeft hij een vacuümpomp aan zijn been gekregen. Dat gaat weken duren. Weken waarin hij niet kan lopen. Hij vermaakt zich met lezen en tv-kijken. Hij baalt natuurlijk

wat een drukte

Brandon en Eddy houden mij in de gaten als ik eten kook. De foto's die we maken zijn bijna altijd van slapende of rustige honden. Dat is vaak ook de situatie, maar de laatste weken is het lang niet altijd rustig. Tweemaal per dag komt de thuiszorg en een paar keer per week komt er visite bij Dick en dan wordt er geblaft dat het een lieve lust is. Ze worden pas rustig als ze hebben geroken wie het is. Onze honden zijn geen bezoek (of in ieder geval niet zo vaak) gewend en dus laten ze van zich horen. Vannacht om twaalf uur kwam er ook nog een groep kinderen langs met zaklampen. Nou, dat hebben ze geweten: de honden waren niet te stoppen. In de tien jaar dat we hier wonen is er nog nooit ieman

geen last van wind en regen

Herfstig is het vanavond, wind en regen. De varkens hebben een nieuwe laag stro gekregen en Hector is er helemaal onder gekropen. Els ligt liever óp haar dekens. Ollie was niet thuis op het moment van de foto, die pikte een graantje mee met de ganzen. De watervogels krijgen 's avonds laat altijd nog wat voer en Ollie doet daar graag aan mee.

ze kan niet wachten

Ik kan niet wachten tot dit weer een vertrouwd beeld is. En Lara ook niet. Vandaag zat Dick weer de hele middag in het ziekenhuis. Er werd naar zijn been gekeken. Autorijden is er voor hem de komende weken nog niet bij. Ina heeft de boel draaiende gehouden vandaag, want ik was weer de hele dag weg. Lara heeft voor de poort gezeten om te kijken of Dick al thuiskwam. Toen ik hem om zes uur op ging halen, kon ik haar niet meer tegen houden: ze moest en zou mee. Bijrijder zijn is één van haar grootste hobby's, naast balletjes halen en door het bos wandelen. Toen bleek dat ze bij het ziekenhuis ook nog Dick in haar pootjes kon sluiten was haar geluk compleet.

werk, werk, werk

Op dit moment is het letterlijk alleen maar werk wat de klok slaat. Werk op het erf, werk voor ons nieuwe bureau, werk voor mijn onderzoek, werk als mantelzorger voor Dick. Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Ina helpt ons op het erf en met de doktersbezoeken van Dick en dat scheelt een slok op een borrel. Daardoor kan ik op pad. Lezingen en trainingen geven bijvoorbeeld, daar heb ik heel wat afspraken voor staan en die zeg je niet zomaar af. De dieren merken weinig van de nieuwe situatie. Ina geeft ook knuffels en Dick zit de hele dag op de bank, wat de honden heel gezellig vinden. Al met al begint alles op rolletjes te lopen en is iedereen weer blij.

z'n gangetje

Nog even langs de stallen zoals elke avond. Kaat staat bij haar liksteen. Een lekker smaakje voor het slapen gaan. Dat vindt ze fijn. Alles gaat zoveel mogelijk weer zijn gangetje. Dick ligt op bed of op de bank en Ina runt Erve Knots overdag. 's Ochtends vroeg en 's avonds laat doe ik de rondes. De dieren zijn tevreden en gezond, dus we houden het wel even vol zo.

een hele klus

Het is een hele klus, Erve Knots in mijn eentje draaiende houden in het weekend nu Dick niet kan lopen. De dag begint om een uur of zes, want dan vinden de honden het tijd om op te staan. De dieren worden vroeg gevoerd. Dan ga ik poep ruimen. Eerst hondenpoep achter het huis en in de wei. Kattenbakken schoonmaken. Een was draaien. Dan veeg ik de bestrating (we noemen dat 'het schoolplein') bij de schapen en geiten en bij de varkens. Daarna de voertonnen vullen voor de week, de boodschappen binnenhalen. Lunch maken en even zitten. Schoonmaken, daarna al snel weer voeren, spelen met de honden, gras snijden voor de cavia's en konijnen. De droge was van de lijn halen. Eten koken en samen televis

Lara is blij

Wat had ze het moeilijk deze week, onze Lara. Ze is zo verknocht aan Dick en hun vaste uitjes. Geen dagelijkse wandelingen in het bos (ik had er maar twee keer tijd voor), geen slapie kunnen zijn, geen bijrijder. Maar nu is Dick in ieder geval weer thuis, dat scheelt een hoop. Ze ligt aan zijn voeten en kijkt tevreden naar hem op. Ze is blij. Het gaat goed met Dick. Geen koorts meer, bloeddruk goed en weer een gevoel van fitheid. Zijn been is nog lang niet genezen, daar komt tweemaal per dag de thuiszorg voor, maar alles komt goed. Naar het bos kan nog lang niet, maar Lara kan daar mee leven, zolang ze maar weet dat hij wel in de buurt is.

iedereen blij, baasje is weer thuis!

Kijk eens wat Hector een blije snuit heeft! Is dat omdat baasje weer thuis is, of omdat hij net een eikel in een modderpoel heeft gevonden? Hector ligt intussen alweer lekker te snurken in het stro en Dick ligt in bed in ons magazijn. Vanavond kreeg ik bericht dat ik Dick op mocht halen uit het ziekenhuis. In de loop van de dag was de koorts verdwenen en de bloeddruk gedaald. De wond gaat thuis verzorgd worden door een verpleegkundige. We maken nu plannen voor de komende tijd. Ina blijft ons helpen en daardoor hoef ik niet hele dagen thuis te zijn. Het wordt nog even buffelen, maar we komen hier wel doorheen. Hector is er ook om Dick bij te staan, heeft ie net gezegd. Dan komt alles zeker g

snoeien in fris herfstweer

Vandaag maar eens de frambozenstruiken en druivenranken een beetje gesnoeid. De geiten en schapen zijn gek op dit blad en dus heb ik de verwennerij over de hele wei verspreid. Er werd enthousiast geknabbeld. Het is de laatste dagen heerlijk herfstweer, een fris zonnetje en 's nachts behoorlijk koud. Dat geeft fijn weer om buiten te werken. De foto nam ik vanaf de geitentrap. Je weet wel, dat ding waar Dick drie weken aan gewerkt heeft en waar nooit een geit op zat. Tegenwoordig betrap ik geitje Lucia wel eens op een van de treden.

ah, hier ligt er nog een

Dick ligt in het ziekenhuis, maar het leven op Erve Knots gaat gewoon door. Vrouw Holle heeft de afgelopen tijd ontdekt dat het bijna herfst is en gaat nu dagelijks op eikeljacht. Ze komt op plekken waar ze anders nooit komt en struint zoveel rond dat ze die extra calorieën er zo weer af heeft.

toch niet thuis

Zondagavond is Dick met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Sinds hij thuis was na de operatie aan zijn achillespees ging het niet zo goed met hem. Hij kreeg koorts en stond wankel op zijn benen. De huisarts kwam kijken en besloot hem toch nog weer even naar het ziekenhuis te sturen. Vanmiddag was ik bij hem en het ging gelukkig al weer beter. Er komen nog uitslagen van bloedonderzoek en hij moet waarschijnlijk nog een paar dagen blijven. Het lijkt erop dat de wond ontstoken is en dat geeft heftige reacties bij zo'n grote wond. Ik run Erve Knots nu even in mijn eentje. Een hele klus, maar gelukkig is Ina er om te helpen. Lara staat de hele tijd te kijken waar Dick blijft, want ze mis

thuis

Om half elf waren we thuis gisteravond. Na mijn trainingsdag in Leusden moest ik nog het halve land door, inclusief een uur file, om bij het ziekenhuis in Hardenberg te komen. Daar mocht Dick net vertrekken. De operatie is goed gegaan en met zijn been in het gips kan er niets meer gebeuren. Hij kan en mag voorlopig helemaal niets. Zijn bed staat beneden in een kamer die we als magazijn gebruiken. Afgelopen week waren daar net de pellets voor de winter bezorgd, dus hij kijkt uit op een 'gezellige' stapel zakken. Lara wijkt niet van zijn zijde en Teun ligt ook bij hem. Met de hulp van Ina gaan we ons de komende weken wel redden. Vannacht allemaal maar eens goed slapen, want het waren enerveren

een lastige periode

We gaan een lastige periode tegemoet. Morgen wordt de gescheurde achillespees van Dick operatief weer aan elkaar geknoopt. Op zich een routineoperatie, maar met een lastig effect. Dick mag twee weken helemaal niet lopen. Daarna krijgt hij loopgips, maar mag dan nog vier weken niet autorijden. Dieren voeren, boodschappen doen, traplopen, het kan allemaal zes weken niet. We hebben een bed beneden staan en op de dagen dat ik niet thuis ben gaat Ina s'middags de dieren voeren. Hoe we dit allemaal voor elkaar gaan krijgen met onze beestenboel weten we nog niet, maar de tijd zal het leren. ps. de foto is van internet

privileges

Lara heeft veel privileges, dat vertelde ik al eens. Ze gaat elke dag wandelen, ze slaapt als enige bij ons en ze is alle dagen bijrijder van Dick als hij boodschappen gaat doen. Bovendien mag ze in de Klaproos (mijn kantoor) af en toe. Dat waardeert ze allemaal zeer en vindt ook dat ze dat wel verdient als enige vrouw tussen acht mannen. In de Klaproos heeft ze altijd al wel snel bekeken: als het kattenvoer op is, is ze er wel klaar mee. Dan wil ze weer naar Dick, want dat is haar grote vriend. De matjes die je ziet liggen zijn voor Mojo, zodat hij een beetje grip heeft als hij rond struint met zijn gehandicapte benen.

wat een moment

Op een oud fototoestel vond ik vandaag de foto's van toen Brandon aankwam op Schiphol in de nacht van 30 april 2017. Wat was het mannetje onder de indruk van alles. Op de foto's staat hij wezenloos voor zich uit te kijken. Na zeven jaar asiel begreep hij de wereld niet meer. Zo'n vliegreis met aankomst bij allemaal vreemde mensen maakte hem helemaal in de war. Het was ook nogal wat. We hebben hem op een kar moeten zetten en naar de auto geduwd, want lopen deed hij niet. Zo begrijpelijk. Eén ding zat meteen goed: onze band. We zijn vanaf seconde 1 dol op elkaar. Brandon is de grootste knuffelkont op aarde. Er is geen dag meer geweest dat hij niet tegen me aan heeft liggen slapen.

balanceren

Het is even balanceren met de nieuwe invulling van mijn werk. Twee bedrijven, een dierentehuis en een promotieonderzoek geven een vol leven. Dat is ook de reden dat ik soms een dag oversla met mijn berichten hier. Dan ben ik zo laat thuis, dat ik de laptop niet meer aanzet. Vandaag was ik de hele dag in Enschede en toen ik om half negen thuis kwam, duurde het even voor alle honden weer rustig op de bank lagen. Ze hadden me gemist en dan wordt er eerst volop gerend, geblaft en aandacht gevraagd. Pas als de boel weer kalm is, kom ik aan de andere dieren en aan Dick toe. Mensen vragen wel eens hoe je dat doet, zoveel dingen combineren. Het antwoord is dat juist de combinatie van dingen die zo v

nog een beestenboel

Gerda, een vriendin, stuurde mij vandaag deze foto van een soort Erve Knots. Ze kwam deze vrolijke bedoening tegen tijdens het lopen van het Pieterpad. Altijd fijn om te zien dat er meer plekken zijn waar dieren een goed thuis hebben. Wat mij direct opvalt is dat er, net als bij ons, geen sprietje gras meer staat. Dat is de tol van veel dieren op het erf. Jammer, maar als de beestjes gelukkig zijn, dan hebben we het ervoor over.

stoere Lucia

Onze stoere Lucia. De minst aanhalige van al onze dieren. Dat gefrut vindt ze maar niets. Geef me nou maar gewoon eten, zegt ze. Zolang het droog is, slaapt ze 's nachts op de picknicktafel, samen met Vlekkie. Als het regent, kruipen ze samen in de stal. Lucia weet wat ze wil.

een liedje voor het slapen gaan

's Ochtends en 's avonds zingen de honden samen een liedje. Mooi geluid is dat. De snuiten gaan in de lucht en ze huilen ongeveer een minuut als wolven. De kleinere honden kunnen dat geluid niet maken, dus die piepen een beetje mee. Zoals de triangel in een orkest. Het maakt ze rustig, want daarna valt iedereen altijd in diepe slaap.

© Erve Knots