afscheid van Balou

Vanochtend in alle vroegte is Balou overleden. Ons mooie, stoere meisje. Als er één was waarvan ik dacht 'die wordt wel twintig', dan was Balou het wel. Ze is (bijna) 17 geworden.

Ik werd wakker omdat ik haar hoorde stommelen. Ze was benauwd en slap in haar achterhand. We belden de spoedarts, maar voor we in de auto konden stappen overleed ze. Was het acuut hartfalen? Daar leek het op, maar we zullen het nooit zeker weten. Gistermiddag lag ze nog heerlijk met haar buik in de zon in de vensterbank.

Balou kwam ruim twee jaar geleden bij ons wonen. Een stevige dame die al snel haar plek had gevonden. Lekker buiten rondstruinen, nooit te ver van huis, languit op de stoel of vensterbank en altijd op mijn bureau. Daar stond al snel haar mandje. Altijd als ik deze verhaaltjes typte de afgelopen jaren, lag ze naast me. Ze werd blind, maar dat merkte je haast niet, zo goed kon ze de weg vinden.

En nu is ze er niet meer, mijn grote vriendinnetje, volkomen onverwachts. Niemand meer op mijn bureau. Ze ligt begraven op een heel mooi plekje achter de Klaproos. Narcisjes bloeien bij haar hoofd en bij haar voeten. Dag lieve Balou, dank je wel dat je bij ons was, je hebt veel voor me betekend.

17 maart 2026, dinsdag