Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

gaan we weer eens wat doen?

Over Ousi, Jip en Janneke schrijf ik niet veel, bedacht ik me. Dat komt omdat er weinig te melden valt uit het varkens-dames-gedeelte van het erf. Ze eten, slapen, wroeten. Gewoon zoals het varkens betaamt. Ze mopperen wat op elkaar en kruipen 's nachts toch weer tegen elkaar aan. Zo gaat dat. In de winter ben ik eigenlijk veel te weinig bij hen. Met wat warmer, droger weer ga ik nog wel eens bij de dames zitten. Nu is daar niet veel aan. Teveel modder. Ik zal komend weekend eens iets leuks voor hen bedenken. Appels of eikels verstoppen of zoiets. Ousi is er klaar voor en heeft wel zin in een verzetje. Komt goed Ous.

niet werken

Deze foto gebruikte ik vandaag in een blog voor een andere website. Het is er niet één van ons, die teckel, maar zou het zo kunnen zijn. Die blog ging over bedrijven die hun medewerkers moeten leren niet te werken. Blijkbaar zijn we al zo ver dat heel veel mensen niet meer kunnen stoppen met werken. Nou ben ik er zelf ook wel zo een, maar het is toch anders als je in een week drie verschillende soorten werk doet. De afwisseling tussen Erve Knots, Buro Waai en mijn onderzoek aan de universiteit geeft naast veel werk ook veel plezier. En toch kan ook ik wel wat vaker een voorbeeld nemen aan die kleine jongen hierboven.

dagritme

Voor wie zich afvraagt hoe een dagritme bij een dierentehuis eruit ziet, zet ik dat eens op een rijtje: rond half acht (als het vroeger licht is om zeven uur) laten we de honden in de wei en beginnen we met voeren. De varkens, schapen, geiten, kippen, eenden, ganzen, cavia's en konijnen krijgen brokjes of graan. We vullen overal de waterbakken, geven sla of ander groenvoer en doen de ruiven vol hooi. Gehandicapte eend Arnold krijgt een bakje graan met water en daar blijven we bij staan tot hij klaar is met eten. De katten in de Klaproos krijgen zacht voer en de bakjes met harde brokjes worden gevuld, net als de waterbakken. Kater Max krijgt zijn medicijnen. Daarna kattenbakken verschonen, ho

zaterdagmiddag

Aan tafel met goed gezelschap. Het is zaterdagmiddag vijf uur, we drinken een glaasje en bespreken de dingen van de dag.

om vrolijk van te worden

Deze foto heb je al eens gezien, maar ik had zin in en vrolijk plaatje en de dikke billen van Els in de modder maken je toch blij? We zitten in grauwe januaridagen en mij helpt het om me alvast weer voor te stellen dat er tijden komen met zon, kleur en gelukkige dieren.

het verhaal

Ik beloofde jullie het verhaal van Hector. Lees het bovenstaande en huiver. Onze kleine, stoere man begon zijn leven als carnavalsvarken in 2010 in Losser en werd na het feest gillend en doodsbang in een badkuip naar een zorgboerderij vervoerd. Toen die zorgboerderij in 2016 failliet ging, hebben wij hem opgehaald nadat er een reddingsactie voor hem was opgezet. We haalden hem op op 26 augustus. Dat kon alleen maar illegaal, want hij had nu eenmaal geen papieren. Tijd om langer te wachten was er niet, want het zou die week 35 graden worden. Dat was te warm om hem te vervoeren en hij kon niet langer wachten. Eenmaal op ons erf bleek hij nauwelijks te kunnen lopen, want hij was veel te dik, zi

vooruit

Jullie hebben een paar dagen niets van ons gehoord, maar we zijn er weer. Het waren verdrietige dagen en nu begint een nieuwe periode. Hector is gisteren opgehaald door de Rendac en vandaag haalde ik de as van Wick op bij het dierencrematorium. Tijd om vooruit te kijken en het goed te hebben met alle leuke, lieve dieren om ons heen. Heel veel dank voor alle lieve mails, appjes, Facebook-berichten en kaartjes die we kregen. Morgen weer een bericht van alle levenden op het erf en nu eerst maar eens een nacht goed slapen. Welterusten van Erve Knots!

afscheid van Hector

Er is geen wonder gebeurd. Hector is dood. Vanmiddag om zes uur kwam Peter Klaver, onze varkensdokter. Hij heeft Hector voor een laatste keer onderzocht en het bleek dat het gezwel in zijn buik in twee weken flink gegroeid was, dat hij vocht achter zijn hart had en dat er geen herstel mogelijk was. Hector is rustig ingeslapen. De foto is van twee avonden terug. Hector lag tot het laatst lekker warm tussen zijn twee grote vrienden in. Toen Hector overleed stond Ollie bij zijn hoofd en likte zijn gezicht. Wij zijn heel verdrietig en ook opgelucht dat het over is. Vier weken lang hebben we alle dagen geprobeerd om hem iets te laten eten, we werden er wanhopig van. We zagen hem zwakker worden. D

we hebben een wonder nodig

Het volgende moeilijke moment staat voor de deur. Ik schreef al dat het niet goed gaat met Hector. Hij eet nu al ruim drie weken nauwelijks. We dachten dat het aan zijn tanden lag, maar zijn gebitsbehandeling heeft niet geholpen. Tijdens deze behandeling ontdekte de dierenarts een bult (tumor?) in zijn buik. We zijn nu bijna twee weken verder en hij eet nog steeds nauwelijks. We krijgen er per dag met de grootste moeite een stukje appel of een speculaasje met een slok appelsap of bouillon in. Donderdag komt dierenarts Peter Klaver weer en kijken we of er nog iets anders te bedenken is, maar de kans is groot dat hij moet inslapen. Hij wordt met de dag zwakker. Zijn grote vrienden houden hem w

het verhaal van Wick

Deze foto is genomen op de dag dat Wick bij ons kwam. Door dit verhaal op Facebook in 2018 stapte hij ons hart binnen: "Al zeven jaar zit deze knul in het asiel...zeven lange jaren, ontelbaar veel dagen, al zolang wacht Wick. Ooit kwam Wick als jonge hond binnen. Gebracht door de handen die hem een jaar lang aaiden, door degene die hij zijn ultieme vertrouwen had gegeven, door zijn eigen baasje werd hij achtergelaten. Een jaar lang had Wick liefde mogen ervaren, Wick hoorde bij iemand, Wick was een gelukkige hond. Het zijn deze herinneringen, aan wat ooit was die hem door de lange dagen heen dragen. Al zeven jaar wacht Wick op een kans weer iemands trouwste vriend te mogen zijn, maar Wi

Wick is dood

Vanmiddag om drie uur is Wick ingeslapen. Afgelopen avond en nacht had hij veel pijn en vanochtend hebben we een afspraak gemaakt bij een dieren-internist in Ommen, want het was duidelijk dat dit meer was dan een blaasontsteking. We konden om twee uur terecht voor een echo. Wick werd in een speciale houding gelegd en daardoor hoefde hij geen narcose om zijn buik te bekijken. Het was direct duidelijk dat het helemaal mis was. Blaaskanker. Vergevorderd. De arts en zijn assistent waren geweldig en Wick sliep in onze armen rustig in. We zijn heel verdrietig. Wat hadden we hem graag langer dan anderhalf jaar bij ons gehad. Het ging juist zo goed met hem. Hij was uit zijn schulp en genoot zo van d

zorgen en verbetering

We hebben zorgen om Wick. Een week geleden is hij behandeld voor een blaasontsteking, maar die medicijnen hebben niet echt geholpen. Hij heeft nog steeds pijn en is incontinent. Vandaag was hij weer bij de dierenarts en is er bloed afgenomen. Gelukkig lijkt er met zijn nieren niets aan de hand. Hij heeft nu extra medicijnen voor de incontinentie en maandag wordt er een scan van zijn buik gemaakt. Ze denken nu aan nierstenen. Arme jongen. Ons meest bange hondje krijgt het voor zijn kiezen. Met Hector gaat het ook niet veel beter, hij eet nog steeds nauwelijks. Verder oogt hij niet ziek, maar slaapt wel heel veel. We hebben ontdekt dat hij appels en speculaas nog het meest ziet zitten, dus dat

Mies is er ook nog

Mies woonde hier al voordat wij er kwamen wonen. Ze bleek zwanger en een paar weken later kreeg ze een paar gezonde kittens. Weide is er een van, de anderen zijn er door verschillende oorzaken niet meer. Mies is onze grootste snoeper. Een paar keer per dag staat ze vragend op het aanrecht van de bijkeuken en wil dan een lekker zacht kattenhapje. Ze krijgt het altijd, want de 'grande dame' van alle katten, die weiger je natuurlijk niets. Inmiddels moet ze wel een jaar of zestien zijn. Haar oortjes ooit geamputeerd, haar oogje altijd een beetje vies, maar wat geeft het. Ze is ook de reden dat we nergens een deurmat hebben liggen, want die wordt door haar direct ingewijd op een manier dat de st

onderonsje

Mas en Dick hebben een onderonsje. Ze nemen alle nieuwtjes door, zoals het feit dat Hector iets gegeten heeft vandaag en dat Wick zich een stuk beter voelt. Ze maken zich nog wel wat zorgen, want Hector ziet er nog niet heel florissant uit. Na het gesprekje gaat Mas liggen en tikt nog even met zijn poot op de arm van Dick als om te zeggen 'en nu aaien'. En dat gebeurt natuurlijk, want wie wil hem nou iets weigeren.

een lichte dag

Tijd voor een vrolijk plaatje. Een bos bloemen die ik voor mijn verjaardag kreeg. Het was een lichte dag vandaag, ondanks het sombere weer. Hector is goed uit de narcose gekomen en hij heeft weer gegeten! Wick heeft, dankzij pijnstilling en antibiotica, geen pijn meer en hij 'lekt' nog maar een beetje. Het lijkt erop dat het met beiden goed komt. En vandaag in het ziekenhuis bleek dat de wond aan Dick zijn been nu toch echt vooruit gaat. Tjonge, goed nieuws konden we wel even gebruiken, dat was zo lang geleden. We gaan fluitend het weekend in.

tandpijn en een zieke hond

Om vier uur vanmiddag ging Hector onder zeil. Hij kreeg een staaf hout tussen zijn tanden en zo konden Peter Klaver en hulp-dierenarts Kirsten goed in zijn bek kijken. Het zag er niet fraai uit. Zijn gebit is er slecht aan toe. Twee kiezen zijn getrokken en de rest van zijn tanden is bijgevijld en schoongemaakt. Een scherpe kies in zijn onderkaak drukte in zijn bovenkaak en dat gaf waarschijnlijk zo'n pijn dat hij niet kon eten. Hij is nu (het is tien uur 's avonds) nog aan het bijkomen uit de narcose en dat lijkt voorspoedig te gaan. Hij ligt onder de warmtelamp in de voorstal, zodat hij een veilige plek heeft om bij te komen. We hopen dat dit het was waardoor hij niet at. De komende dagen

verwennerij

Ollie en Hector onder de warmtelamp. Vrouw Holle is even een ommetje aan het maken en de heren blijven lekker in bed. We hebben vandaag de warmtelamp opgehangen want Hector eet nu al dagen bijna niets en daar krijgt hij het koud van. Morgen komt de dierenarts en gaan we kijken wat er met hem aan de hand is. Wij denken dat er iets met zijn tanden is en hopen dat hij daaraan geholpen kan worden. We hebben een hele lading lekkere dingen in huis gehaald die Hector makkelijk door kan slikken, zoals vla, appelmoes en rijstepap. Het blijkt dat hij stukjes gekookte aardappel het lekkerst vindt, dus die bieden we hem een paar keer per dag aan. Eén varken iets aanbieden gaat natuurlijk niet, want Olli

© Erve Knots