Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

een levenslustige man

Bebe is ruim twee en hij is de baas van alle schapen en geiten. Zijn hoorns zijn nu al imposant, maar die groeien nog wel een paar jaar door. Onvoorstelbaar dat we hem wekenlang in huis hebben gehad toen hij een piepklein geitje was. Meneer heeft een slechte start overwonnen en blaakt nu van gezondheid en levenslust. Iets teveel levenslust zelfs, als je het de andere geiten vraagt. Gelukkig is de wei weer droog en kan hij naar hartenlust rondscheuren. Zo kan hij zijn energie kwijt.

familie bijna compleet

Bijna de hele groep konijnen uit de grote ren compleet op de foto. Alleen moeder Rosa mist nog. Zij zat even onder de grond. Wat is het een gezellige boel daar. In de middag beginnen ze te spelen. Ze racen rond, doen haasje over of verzorgen elkaar. Twee moeders met hun twee zonen en drie dochters wonen in de Huppelhoek. Gras is toch wel hun favoriete groen en dat krijgen ze weer iedere dag, want in de bermen groeit genoeg.

daar is ie weer!

Hij bloeit weer, onze prachtige sierappelboom. Ik ga eens kijken op welke datum hij in de afgelopen jaren bloeide. Het is de negende keer dat wij dit meemaken en we hopen dat er nog vele jaren volgen. De boom had het ooit moeilijk, er leek een soort schimmel op zijn stam te zitten, maar daar is ie helemaal over heen gekomen. Appeltjes zitten er steeds minder aan. Zou dat komen door de ouderdom van de boom, of door te weinig bijen? Er wordt hier in de buurt veel met gif gespoten en dat zorgt voor steeds minder bijen en andere insecten die noodzakelijk zijn voor bestuiving. Vlinders zijn al bijna helemaal van het toneel verdwenen. Wij doen ons uiterste best om insecten nog een kans te geven do

kleine poezels!

Vandaag was ik in Rockanje om de kittens van Annemieke en Gabriël te bewonderen. Zes kleine schatten en op de foto staat Midas. Wat een snoezepoezels! Ze beginnen een klein beetje te klimmen en spelen. Ik kan me voorstellen dat je geen tv meer kijkt, maar alleen maar ademloos in de poezeren zit te staren. De katten die op Erve Knots zijn komen wonen in de afgelopen jaren zijn eigenlijk altijd volwassen katten, die zijn ook geweldig, maar het aandoenlijke van die kleintjes is wel heel bijzonder. Het was een gezellige en poezelige middag! Overigens zijn een paar van die kleine Main Coons nog beschikbaar. Eind juni mogen ze naar een nieuw thuis. Via Facebook van Annemieke Kierkels zijn ze te be

waar maken jullie je druk om?

Het was een hectische dag vandaag. Om een uur of negen stonden de panelenleggers voor de deur. De honden hadden het zwaar, want die moesten de hele dag in de kamer blijven. Uiteindelijk keerde de rust weer, maar maandag moeten we er nog een keer aan geloven, want de panelen liggen nog niet op het dak. Alles is voorbereid en het is een kwestie van alleen de panelen er nog op leggen, maar dat lukte vandaag niet. Nog een keer diep zuchten dus en daarna zal de rust weerkeren. Pim had geen last van de drukte. Hij lag lekker in zijn weitje en keek herkauwend toe. Pim is hier nu twee jaar en het is een mooi schaapje geworden. Op zijn kale hoofdje is toch wat pluis gegroeid, dus een muts heeft hij n

de laatste fase

Dit zijn de zonnepanelen die we vijf jaar geleden op de Klaproos hebben laten leggen. Morgen komen er nog 30 panelen op ons huis (de Korenbloem) bij. Dat wordt de afsluiting van een lange weg naar nul-op-de-meter. We stoken nu op pellets en al onze stroom komt van de daken. We hebben meer panelen nodig omdat we sinds vorig jaar elektrisch rijden en het opladen van die auto kost meer stroom dan we al opwekten. Het wordt weer een heel gedoe, want hoe houd je negen nieuwsgierige honden in bedwang? Alle poorten moeten open voor de panelenleggers en de honden mogen niet overal naar toe, want dan vallen er doden (kippen en eenden). Dat wordt dus binnen blijven voor de honden. We zullen blij zijn a

Saar zorgt goed voor zichzelf

Saartje is onze buitenkat, net als Cato. Heel sporadisch is ze binnen te vinden en dan alleen in de Klaproos. In de winter slaapt ze in de werkplaats op de hooizolder en als het mooi weer wordt zien we haar vaak in de houtwal, waar ze een prachtig bed heeft. Van daaruit kan ze de zon zien opkomen en ondergaan. Tegen de avond staat ze op wacht. Ze wacht op het eten dat ik buiten op de tafel zet en daarna komt ze met mij knuffelen. Saar zorgt er wel voor dat ze niets tekort komt. Ze meldt zich als ze ergens zin in heeft.

wij zijn blij

Boris is heel gelukkig met het feit dat hij en zijn broer weer elke dag de wei in mogen. Om half acht staan ze klaar bij het hek van de wei en om drie uur gaan ze terug naar het gedeelte waar ze met de schapen en geiten wonen. Zodra ze in de wei zijn starten ze met een paar rondjes joggen om daarna de rest van de dag met het hoofd aan de grond te staan. Schatten van jongens zijn het die nu hun energie weer goed kwijt kunnen.

lekker rollen in de drollen

Weer een fijne, zonnige dag. Vandaag mochten de pony's voor het eerst na hun winterreces in de wei. Blije pony's, honden die hun wei tot drie uur moesten delen met de ponybonken en vooral: veel verse paardenpoep in de wei. Toen de pony's vertrokken waren wisten de honden niet hoe snel ze een 'bad' moesten nemen. Eerst Eddy, toen Donder, toen Teun en toen Gijs. Lekker rollen in de geurende drollen. Stinkend, maar zeer gelukkig lag iedereen vanavond op de bank.

tijd om te herkauwen

Gras zullen we nooit krijgen in onze kleine weitjes. Daarvoor lopen er teveel dieren. De dames en heren zijn echter zeer content met het hooi dat ze twee keer per dag krijgen. Zodra we de ruiven gevuld hebben staat de hele meute een uur te eten. Daarna is het tijd om te herkauwen. Kaat ligt dan graag ergens onder en trouwe Bertram bewaakt haar en haar ligplek.

ze kruipen er lekker onder

Sinds het warm is, kruipt Hector nog veel dieper onder het stro. Zou het ook koelte geven? Hij en Vrouw Holle hebben een strobaal losgetrokken en hun bed nog eens extra opgeschud. Ze liggen nu onder een dikke laag stro te slapen. Gekke beesten, die varkens.

drukke werkzaamheden

Weer een zonnig dagje vandaag. Er zijn warmterecords gebroken. Wij hebben hard gewerkt aan de afwerking van ons pelletketel avontuur. Een loopt een leiding over de buitenmuur van de Klaproos en daar moest een omhulsel omheen gemaakt worden. Verder moest er een sleuf worden dichtgegooid waar ook een leiding doorheen loopt en Dick bouwt een soort schuurtje om het watervat van de ketel dat tegen de achterkant van ons huis staat. De varkens hebben alles van een afstandje bekeken en lagen lui in hun weitje. Jip had de heuvel voor zichzelf geclaimd en kon zo de vorderingen goed in de gaten houden.

bloei

En ineens is het zomer! 26 graden vandaag. Wat een heerlijkheid. Vooral omdat het 's nachts nog lekker koel is. Het erf staat al op veel plaatsen in bloei. De kersenboom bloeit altijd als eerste. Onze varkensmeiden (Jip, Janneke en Ousi) wonen eronder, maar ze kijken niet eens omhoog. Zij vinden het pas interessant als de kersen naar beneden komen.

een jaar geleden namen we een beslissing

Vandaag is het een jaar geleden dat ik Brandon op Facebook zag staan. Van Animal in Need had ik nog nooit gehoord. De tekst van zijn bericht greep me aan (zie hieronder). We besloten drie dagen te wachten om te kijken of iemand hem zou adopteren. Toen daar op 20 april nog geen sprake van was, hebben wij hem geadopteerd. Eén van de beste beslissingen van ons leven, maar daarover op 1 mei meer, want dan is hij hier een jaar. Hieronder de tekst zoals die op 17 april 2017 op Facebook stond. Lieve lieve Brandon, al 2190 dagen wacht hij op zijn baasje 😢. Je kwam als jonge, mooie, energieke hond. De toekomst had er eentje moeten zijn gevuld met liefde, knuffels, wandelingen met je baasje, het pikk

wanneer mogen wij er op?

Daar staat ie dan, onze blauwe Artel pelletketel. We zijn van het gas af en hij doet het prima. De verwarming en het warme water komen nu van deze ketel. Het heeft wel wat om een paar keer per week een zak houtkorrels in de ketel te doen. Een beetje zoals vroeger de kolen in de kachel. Artel is een Italiaans merk. In Italië (en trouwens ook in Frankrijk en Duitsland) stoken ze al sinds jaar en dag op hout(pellets), omdat daar niet al die gasleidingen konden worden aangelegd. De katten hebben hem trouwens ook goedgekeurd. De ketel zelf geeft ook een beetje warmte af en ze hebben al een planning gemaakt voor wie er wanneer op mag liggen.

gezellige groep

Onze grote jongens kunnen het goed met elkaar vinden. Mas is de baas en Sergio (rechts) vindt dat prima. Je kunt merken dat Sergio het gewend is om veel met andere honden om te gaan. Mas vindt dat iets moeilijker en vooral als ze spelen is Mas degene die het vaakst 'vals' speelt. Hij tackelt de anderen als ze een beetje te gek doen en hij gooit graag roet in het eten door op te houden als de rest net goed op gang komt. De laatste week slaapt Mas liever binnen dan in de werkplaats bij Melua. De gezelligheid van een grote groep begint hem te bevallen.

van het klooster naar de ketel

Na een week in een kloostercel, was het goed thuiskomen. De dieren hadden mij niet gemist, maar waren wel door het dolle toen ze me zagen. Op het erf was het eveneens een dolle boel, want de werkzaamheden voor het plaatsen van de pelletketel waren nog in volle gang. Het erf lag nog open en er werd gezaagd en geboord. Pas vandaag is de hele operatie afgerond en nu hebben we warmte uit houtkorrels. We zijn dus van het gas af! Heel Nederland gaat hetzelfde meemaken en mensen hebben eigenlijk twee keuzes: een warmtepomp of en pelletketel. Dat wordt nog een hele verbouwing voor iedereen de komende jaren. Wij zijn alvast klaar. Binnenkort komen er nog 30 zonnepanelen bij en dan zijn we ook zelfvoo

ik trek me even terug

Voor het eerst in ruim zes jaar zullen er de hele komende week geen berichten op onze site te lezen zijn. Ik ga een week naar een klooster voor een opleiding. In de acht jaar dat Erve Knots bestaat ben ik twee keer een nachtje afwezig geweest. Ik vind het heel moeilijk om de dieren achter te laten, maar misschien is het ook wel goed dat ik me eens een paar dagen terugtrek. Even geen (ver)zorgen en mijn leven laten bepalen door het ritme van de dieren. Dick kan het prima alleen en hij heeft hulp van Ina. Misschien halen de dieren wel opgelucht adem zonder die bemoeial op het erf. We zullen het zien en ik kan je zeggen dat ik me nu al wel heel erg verheug op vrijdagmiddag.

ze kunnen gedachten lezen

Onze honden zijn geen schooiers, maar ze houden natuurlijk wel van lekkere hapjes. We hoeven nooit te roepen, want ze kunnen gedachten lezen. Zodra je denkt 'ik geef de honden ook een hapje mee', staan er minstens vier klaar om het lekkers aan te pakken.

© Erve Knots