Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

familie compleet

Vandaag zijn er weer twee konijnen bij ons komen wonen. Het zijn de moeders van ons vijftal in de Huppelhoek. De dochters Lola, Lotje en Lizzy en de zoons Brownie en Bunny hebben hen hartelijk verwelkomd. De moeders hebben hun eigen villa meegebracht, waar ze een appartement op de bovenverdieping hebben. Er is een trap naar beneden en vandaar kunnen ze de grote ren in, dus de dames hebben de ruimte. Na wat heen en weer gesnuffel, voelden ze zich meteen thuis. Het weer zat mee en de familie heeft lekker in het zonnetje gelegen vanmiddag. Ze zijn bij ons gekomen omdat het terrein waarop ze woonden plaats moet maken voor huizen.

rust in de roedel

De rust is teruggekeerd in de roedel. Lara heeft de macht overgedragen aan Mas. Lara heeft iets teveel last van haar zenuwen om zo'n grote groep te leiden. Na de bonje zijn de verhoudingen weer duidelijk en Laar heeft weer zin in spelen. Grappig om te zien hoe het werkt. Een duidelijke baas geeft rust.

niet alles is

Het was een week met nogal wat spanningen. Vorige week donderdagavond hadden we 's avonds middenin de huiskamer een hondengevecht. Lara begon met het bijten van Brandon en al snel was de hele meute aan het knokken. We schrokken ons te pletter. Achteraf bleek het vooral veel vertoon, want niemand was gewond (dachten we). Brandon had twee dagen later toch een abces bovenaan zijn poot, dus hij is wel geraakt door een tand. We moesten met hem naar de dierenarts, maar het bleek mee te vallen. Later in de week hebben de pony's Femke in de staart gebeten en het puntje is er af. We hebben het (in overleg met de dierenarts) schoongemaakt met Betadine en met wondspray bespoten. Tot nu toe is het niet

hij werd gezien

Op mijn Facebook-tijdlijn verschijnen de laatste dagen foto's van hele jonge lammetjes die naar de slacht gaan. Paaslammeren. Onze Bertram was ooit ook zo'n lammetje. Hij mocht ietsje ouder worden, maar zijn lot stond vast. In de stal waar hij stond was hij zo mishandeld door grotere en sterkere rammetjes dat hij niet meer kon lopen. Zijn geluk was dat hij werd gezien door twee dierenliefhebbers. Zij hebben hem meegenomen en op een late avond stonden ze met Bertram bij ons aan de deur. Maanden heeft het geduurd en vele doktersbehandelingen voor hij een beetje kon lopen. Nu woont hij al heel wat jaren op Erve Knots, onze prachtige, lieve Bert. Wat zijn we blij dat hij gezien werd.

beauty

Drie dagen geleden was ze ook al in het nieuws, maar nu nog even een foto van Ousi in haar upje. Wij vinden haar zo'n beauty. Grappig hoe duidelijk je kunt zien dat ze uit een heel ander nest komt. Haar pootjes zijn veel steviger dan die van Jip en Janneke en haar oren zijn groter en ronder. Met haar oogjes altijd half geloken kijkt ze de wereld een beetje dromerig tegemoet. Ze staat onderaan de rangorde en het is onze ervaring dat dat altijd de liefste, zachtste dieren zijn. Wat zijn we blij dat ze hier is komen wonen, onze eigenzinnige, lieve, voorzichtige Ousi.

vrede op aarde

Weer een heerlijke dag. Zo dachten de dieren er ook over en toen ik rond een uur of twee even in de geitenwei ging kijken, lagen ze er zo bij. Ik kreeg ze niet allemaal tegelijk op de foto, maar je moet je even voorstellen dat achter mij Kaat en Bertram ook nog plat lagen. Pim, Bebe en Femke lagen in de voorstal te herkauwen. Iedereen had een vredige zondag. En wij dus ook.

in de wei

Tot zeven uur 's ochtends zijn alle honden binnen. Pas vanaf dat moment mogen ze buiten lawaai maken. Iedereen staat te trappelen als de deuren opengaan en stormt de wei in. Ik loop dan een paar rondjes met de hele meute. Om half acht start ik met het voeren van de andere dieren en na een uurtje kom ik terug om nog even met de honden te spelen. De rest van de dag is het rustig en rond drie uur is het weer tijd om door de wei te racen. Vandaag was het erg lekker weer en hebben we lang gespeeld. Heerlijk vinden ze het en ik niet minder.

Sergio en de omheining

Al twee weken is Sergio niet meer ontsnapt! Hij onderzoekt nog iedere dag of hij er echt nergens uit kan. De houten omheining waar hij op de foto voor staat, hebben we afgezet met schapengaas en schrikdraad (aan de bovenkant). Hij probeert nog regelmatig of hij zijn kop echt niet door het gaas krijgt, maar helaas (voor hem), dat lukt niet. Rechts op de foto zie je het 1 meter 50 hoge Engelse hekwerk, waar we ook een deel van de wei mee hebben afgezet. Ook daar komt hij niet meer overheen. Het geeft ons een hoop rust dat we hem nu zonder toezicht even alleen kunnen laten. Hij heeft ruimte genoeg en moet er nu maar aan wennen dat aan de wandel gaan er in Nederland niet in zit.

we hebben het goed

Zodra het warmer wordt, hebben we meer contact met de varkensmeiden. Tijdens regen en kou liggen de dames in hun hut en zie je hen alleen tijdens het voeren. Vandaag was iedereen veel buiten en konden we weer eens echt buurten. Ousi, Janneke en ik hebben lekker bijgekletst en ik hoorde dat de dames het nog steeds erg naar hun zin hebben op hun eigen terrein. Van het gras daar is niets meer over en het is maar de vraag of de fruitbomen het gaan overleven. Maar ja, je moet wat over hebben voor gelukkige varkentjes. Ousi woont hier nu twee jaar en ze ziet er stralend uit. Ze is nooit echt dik geworden en dat terwijl ze elke dag een dubbele hoeveelheid voer krijgt. Janneke is haar vriendin. Jip

kattenwijsheid

Als er zeventien katten in je huis wonen, dan kun je je wel voorstellen dat er veel kattenmandjes nodig zijn. Ik heb ze nooit geteld, maar in elk hoekje en gaatje staat hier wel een mandje of doos of ligt een kussentje. Op de foto zie je Weide in een van de favoriete mandjes. Het zijn er drie op een rij en dit mandje is altijd bezet. Mojo en Max liggen er ook vaak. Ik kan niet altijd begrijpen waarom het ene plekje beter bevalt dan het andere, maar daarvoor heb je dan ook kattenwijsheid nodig.

voorjaarszonnetje

Lekker in het voorjaarszonnetje op de eerste dag van de lente. Vandaag kregen Vrouw Holle en Hector een stevige borstelbeurt en Vrouw Holle kreeg zelfs een pedicure. Zij vindt dat gefrut aan haar hoeven heerlijk, in tegenstelling tot Hector die ervoor onder narcose moet. Ziet onze Kune kune-dame er niet prachtig uit? Hector ligt tevreden in haar schaduw. Hij voelt zich veilig achter de grote rug van zijn meisje. (die houtjes voor Hectors neus komen van de haardhoutstapel. Die trekken ze steeds uit de stapel)

nieuwe wegen

Nog heel even en dan wordt alles weer groen. Wat kan een mens daar toch naar uitzien. Deze zomer wordt speciaal, want tegen die tijd is mijn huidige werk bijna afgebouwd en begin ik aan iets nieuws. Het is nog niet duidelijk wat ik precies ga doen. Het zal te maken hebben met schrijven en opleiden, maar het is fijn om het nog even open te laten. Lopen op een onbekend pad betekent dat alles mogelijk is en dat er ruimte is voor verrassingen. De dieren hebben niets te vrezen, die zullen altijd onderdeel zijn van mijn levenspad. Bij elke keuze laat je iets los, maar gelukkig neem je ook altijd iets mee. Jezelf bijvoorbeeld en in ons geval ook honderd dieren. Vandaag las ik ergens 'just be kind a

het stinkt een beetje

Als je denkt dat het niet smeriger kan..... Sergio blijft voor verrassingen zorgen. Eerst de strijd met de omheining (waar hij steeds overheen bleek te kunnen), nu de strijd met vuilnisbakken. Als hij even de kans krijgt gooit hij die namelijk omver en zoekt uit wat hem bevalt. Vanavond liet ik hem even alleen in de bijkeuken (waar hij altijd nog een hapje voor het slapengaan krijgt) en toen ik terugkwam van het erf en de deur opendeed, kwam mij een lucht tegemoet waar je meteen van over je nek gaat. We bleken rotte eieren in de vuilnisbak te hebben gedaan en hij stond die smakelijk op te eten. Het hele huis ruikt ernaar. Ik heb de afzuiging maar even op tien gezet en de ramen open. Als ik d

we zijn er wel klaar mee

We zijn het nu wel beu. Al weken begint de dag met het sjouwen van grote gieters vol water. Eerst een paar met heet water, zodat we de bakken kunnen ontdooien, daarna koud water om ze te vullen. Als we tegen de plastic bakken schoppen breekt het ijs meestal wel, maar als het ijs te dik is, werkt dat niet meer. De pomp is bevroren, ondanks dat hij in een geïsoleerd hok staat met een verwarmingselement dat het net boven nul had moeten houden. Siberische temperaturen hier. Onvergelijkbaar met ons huis (mijn kantoor) in Amersfoort, waar de wind gebroken wordt door alle huizen er om heen. Hier jaagt ie over de vlakte en vriezen je oren er af als je niet uitkijkt. Het enige bemoedigende is dat we

extra speciaal

Als Mies niet de hort op is, zit ze op het aanrecht in de bijkeuken te wachten op wat lekkers. We weten niet hoe oud Mies is, maar het moet zeker 14 zijn. Mies behoort bij de oudjes en die worden op Erve Knots altijd extra verwend. De oudjes missen namelijk vaak wat tanden en kiezen. Zo ook Mies. Bovendien heeft ze ook geen oortjes meer en dat maakt haar natuurlijk extra speciaal. Mies krijgt daarom de lekkerste zachte kattenhapjes die we kunnen vinden. Mies vindt het niet erg om een oudje te zijn, zegt ze. "Laat maar door komen, die hapjes."

werken met mensen

Misschien is het toch ook wel leuk om eens iets van mijn werk te laten zien. Dit zijn mijn collega's van ons landelijke netwerk. Een paar keer per jaar komen we bij elkaar voor bijscholing en uitwisseling. Vandaag heb ik een lezing gehouden over mijn boek 'Werk en Zingeving'. 3,5 dagen per week werk ik tussen de dieren en 3,5 dagen per week tussen de mensen. Allebei even leuk en ik zou geen van beide willen missen.

zonder morren

Sinds Brandon en Donder er zijn, dus sinds 1 mei vorig jaar, komen de katten niet meer in de woonkamer. Tot die tijd gingen Lara, Teun en Gijs altijd om 9 uur naar bed (op eigen verzoek) en konden de katten bij ons in de kamer komen. Brandon en Donder (en later ook Eddy en Sergio) weigeren zich in de hondenkamer te laten opsluiten en wensen bij ons op de bank te liggen. Katten worden daarbij niet op prijs gesteld. Heel sneu voor de katten, maar gelukkig zijn die niet voor een gat te vangen. Ze nestelen zich bij ons op bed, zitten op mijn lip als ik in de Klaproos werk (en dat is vaak) en komen zich melden voor een knuffel als wij elders in huis of op het erf zijn. Dieren passen zich gewoon z

ondanks alles

Leuk! Een dierentehuis! Mensen vinden het vaak geweldig als ze horen dat je een dierentehuis runt. Romantische beelden van lieve kuikentjes, knuffelige katten en spelende honden komen op. Ik moet zeggen dat ook ik ooit dat beeld had. De werkelijkheid is dat die lieve kuikentjes worden opgegeten, die katten onzindelijk zijn en die spelende honden vooral blaffen of maffen. En verder ben je gewoon altijd aan het schoonmaken. Ina helpt ons daarbij twee of drie ochtenden per week, maar ook dan beginnen onze dagen met plas en kots opruimen, hysterische honden kalmeren en kijken wie er nog in leven is. Het kost je een rib uit het lijf en je kunt nooit meer een dag weg. Waarom we het dan toch doen?

mijn grote vriend

Hoog tijd voor weer eens een update over Mojo. Het gaat goed met onze stoere man. Hij eet goed, drinkt goed, is goed op gewicht en is alert en vrolijk. Het lukt hem nog steeds zijn grote behoefte op de kattenbak te doen, zijn plas doet hij gewoon op de vloer, maar die kan er tegen. Elke avond hebben we een heel gesprek en als hij goed gehumeurd is, mag ik bij hem in de mand. Zijn ziekte vordert maar heel langzaam en soms kan ik geloven dat hij hier een hoge leeftijd gaat halen. Wat de toekomst ook in petto heeft, Mo en ik zijn dikke vrienden! Voor wie niet weet wat er Mojo aan de hand is: Mojo lijdt aan progressieve degeneratie van het cerebellum. Zie het maar als een soort MS. Gelukkig redt

met de kippen op stok

We gaan steeds vroeger naar bed en komen er steeds vroeger uit. Sinds de honden ons dwingen om tussen vijf en zes op te staan, zijn het lange dagen aan het worden. Dick is verstandig en gaat om 9 uur al naar bed. Ik ben wat meer een avondmens en ga (minstens) een uur later. Vanavond was ik om 8 uur echter al zo moe dat ik zelfs geen tv meer kon kijken, dus misschien zou het goed zijn om eens echt met de kippen op stok te gaan.

© Erve Knots