Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

dag Koko

Vandaag is Koko overleden. De grote, lieve, rustige konijnenman is niet meer. Hij kwam in het voorjaar van 2012 bij ons wonen, samen met zijn moeder en twee zusjes. Die zijn er ook al niet meer. Koko is vijfeneenhalf geworden. Niet zo oud voor een konijn, maar hij kwam uit een lange lijn van productiekonijnen en misschien worden die niet oud. Ik herinner me al die mooie zonnige dagen dat ik hem tussen zijn harem zag zitten. Hij werd altijd gewassen door zijn meiden en als het even kon, lag hij languit in de zon. Hij was een grote snoeperd en kwam elke dag aanrennen als ik met gras, een stukje wortel of appel in de ren kwam. Ik liet hem kiezen welk stukje hij wilde en dat at hij met graagte o

afspraak

Elke avond, als ik de berichten van Erve Knots schrijf, wil Max erbij liggen. Het is altijd een hele strijd, want hij wil óp het toetsenbord liggen. Elke avond vertel ik hem dat dat niet handig is. Vanavond ging het ineens goed. Hij ging wat sikkeneurig naast de laptop liggen en zei dat hij dan wel verwacht dat ik hem af en toe aai. Dat hebben we afgesproken. Max heeft een oog dat altijd traant en dus kan hij goed zielig kijken.

elke dag

Gisteren geen bericht geschreven, want het was een erg lange werkdag. Vandaag bleek dat mijn camera het heeft begeven, dus voorlopig doen we het met oude foto's. Ik heb in de foto-opslag de naam van het dichtstbijzijnde dier ingetoetst en daar kwam ik deze foto van Mojo tegen. Wat is het fijn dat hij er nog steeds is, ondanks zijn ziekte. Gelukkig lukt het hem nog steeds om zelf naar buiten te gaan en ligt hij iedere avond geduldig te wachten op zijn knuffels. Met Mojo begint en eindigt mijn dag altijd. Er is geen betere dagafsluiting mogelijk.

beteuterd

Zonder dat we het hebben gemerkt, hebben vanmiddag de Göttingers de deur van hun terrein open gekregen en zijn op strooptocht gegaan. Tijdens hun uitstapje kwamen ze Vrouw Holle tegen. Toen ik een uurtje later op het erf kwam zag ik de kleine varkensmeiden eikels zoeken bij de vijver en zag ik dat Vrouw Holle stilletjes tegen Hector aan zat. Dichterbij gekomen zag ik dat er bloed op haar kop zat. De kleine vechtersbazen hebben haar bij de oren gehad. Gelukkig zijn het schrammen, maar Vrouw Holle zat er beteuterd bij. Ook Hector had een schram op zijn bil. We hebben de dames weer achter slot en grendel gezet en moesten Hector en Vrouw Holle beloven dat dit niet weer zou gebeuren. Een hangbuik

wij graven terug

Onze honden graven graag. De foto is niet zo heel duidelijk, maar dit is naast het terras en daar graven ze elke dag opnieuw. Wij gooien het gat dicht, zij graven het weer uit en gooien daarbij zoveel grond op de stenen dat we dat met een schop moeten afsteken. Op andere plekken (ik denk minstens twintig andere plekken) graven ze ook en laten we het kraterlandschap voor wat het is, maar het terras leidt naar de keukendeur en dus naar binnen. Acht honden die met modderpoten naar binnenlopen wordt zelfs mij af en toe te gortig en dus graven wij terug. Er zijn grenzen nietwaar?

hondenbank

Een dagelijks tafereeltje. De bank als grote hondenmand. Donder lag er ook nog tussen, maar zoals gewoonlijk vertrok hij toen hij de camera zag. We blijven ons verbazen over Brandon en Donder. Ze zijn zó leuk met de andere honden. Op de foto ligt Brandon tegen Teun aan.

jackpot

Onze Mas wordt helemaal gek als er een luchtballon overkomt. Vandaag won hij de jackpot: zeven ballonnen tegelijk! Hij is anderhalf uur bezig geweest om ze weg te jagen en de wind hielp niet mee. Ze bleven stil hangen. Toen het donker werd kwam hij naar binnen en ging direct liggen slapen op de bank. Doodmoe was hij. Hij droomde vast over luchtballonnen, want hij lag te blaffen in zijn slaap.

adorable Gijs

Gijs is één van onze oudjes. In februari wordt hij twaalf (net als zijn broer, Teun). Teun en Gijs doen nog volop mee, maar hebben wel iets meer behoefte aan slaap en aan een plekje op de achtergrond. Gijs komt niet uit een opvang, we hebben hem gekocht. Teun en Gijs hebben al heel wat meegemaakt. Eerst waren ze met z'n tweetjes en woonden met ons in Lunteren. Daarna zijn ze meeverhuisd naar Drenthe en kregen steeds meer nieuwe hondenvrienden. Dat ging prima, alleen hebben Gijs en Melua het dusdanig met elkaar aan de stok gekregen, dat we hen apart moeten houden. Gijsje heeft intussen een grijs snoetje, maar kan daarmee nog net zo adorable kijken als altijd.

springbalsemien

Vorig jaar hebben we de eerste springbalsemien op het erf gekregen. Overal waar kippen komen, zijn deze planten weer effectief verwijderd door de dames, maar op andere plekken stond dit jaar een veelvoud van vorig jaar. In het kader van meer vlinders en bijen op het erf is dit een geweldige plant. De bijen klimmen nog steeds in en uit de bloemetjes. Mensen zijn vaak bang voor een overdaad aan springbalsemien, want ze zaaien zich enorm uit. Als jonge plant laten ze zich echter heel gemakkelijk uit de grond trekken, dus is het een kwestie van op tijd planten weghalen waar je ze niet wilt hebben. Voorlopig staat ons erf echter nog lang niet vol genoeg, dus laat maar komen die 'mienen'.

Guinea Pig Mindfulness

Ha! Eindelijk een foto van het hele clubje. Gras doet wonderen. Daar duiken ze allemaal op af. Van linksonder het kringetje rond: Zoë, Muis, Marnix, Coco en Cody. Tegen alle verwachtingen in gaat het heel goed met de twee beertjes samen. Niets zo rustgevend als een uurtje bij hen zitten en kijken wat ze allemaal doen. Guinea Pig Mindfulness.

kalmpjes aan

Alles rustig op Erve Knots. Door een kleine medische ingreep moet ik het een paar dagen kalm aan doen en Vrouw Holle heeft me uitgelegd hoe dat moet. "Je slaapt lang uit, je eet een lekker ontbijtje, je doet een uitgebreide dut, je maakt een klein ommetje, eet weer lekker en gaat vroeg slapen", zegt ze. En dat doe ik dus.

voorbeeldhond

En zo ziet een lieve hond er uit. Een hond die nog nooit iets heeft stukgemaakt, die nauwelijks blaft, die niets vies maakt (omdat hij het huis niet in durft), een hond die graag en veel knuffels komt halen en buiten altijd gezellig bij je in de buurt wil zijn. Alle andere honden: neem een voorbeeld aan Lennox! (ik ben benieuwd of de rest van onze 'gang' zich hier ook maar een moment iets van aantrekt :-)).

van die dagen

Dit zijn de restanten van het laatste hondenkussen. De dader staat niet op de foto, want hij is bang voor camera's. Kunnen jullie raden wie het was? Er zijn van die dagen dat je ze achter het behang kunt plakken: .... als er weer eens een paar grote kuilen in het grasveld zijn gegraven, de verf nog verder van de deuren gekrabd is, als ze niet willen stoppen met blaffen, als er tegen de kachel geplast is ..... en dan heb ik het alleen nog maar over de honden. Katten zijn net zulke slopers en viezeriken, om over varkens maar te zwijgen. We hebben, kortom, een zwaar leven. Maar ja, ..... dan zie je dit stralende koppie te midden van de puinhopen en ben je alles weer vergeten:

tevreden gemompel

De varkens hebben er vandaag een hele berg stro bij gekregen. De nachten worden kouder en dan komt dat goed van pas. Toen ik zojuist even kwam kijken lag iedereen onder een dikke laag stro: Vrouw Holle bij Hector in de kapschuur en de drie meiden ieder in een eigen 'caravan'. Onder het warme stro klonk tevreden gemompel. Dit wordt lekker lang uitslapen.

ontroerende Donnie

Vandaag Donder in de schijnwerper. Hij staat rechts achter de paal, want hij vertrouwt fototoestellen nog steeds niet helemaal. Hij kwam als verrassing, want we hadden eigenlijk alleen Brandon 'besteld', maar binnen een dag konden we ons leven niet meer voorstellen zonder hem. Het was een beetje alsof je tijdens de bevalling te horen krijgt dat er een tweeling aankomt. Onverwachts dubbel geluk dus. Elke avond ligt hij languit op zijn rug naast me en moet ik voortdurend zijn buik aaien. Ik ben elke keer ontroerd door zijn vertrouwen.

Bennie

Viereneenhalvemaand is hij nu bij ons, Brandon. Hij heeft zijn draai hier helemaal gevonden. We trekken zoveel mogelijk samen op en als sluitstuk ligt hij iedere avond tegen me aan op de bank. Wát een ontzettend lieve hond. Bescheiden, voorzichtig, vrolijk, aanhankelijk en grappig. Hij is ons zo lief, dat het gewoon pijn doet te bedenken dat er zoveel jaren voorbij zijn gegaan dat hij zat te wachten in het asiel. Het is beter om vooruit te kijken: we hebben nog veel fijne jaren te gaan samen. Zijn koosnaam is Bennie, dat spreekt wat makkelijker uit dan Brandon. Zijn vriend Donder heeft als roepnaam Donnie. De twee kornuiten liggen op dit moment languit op de bank bij een nagloeiende houtkach

een bescheiden held

Suske is inmiddels een mooie volwassen kalkoen. Hij woont nog steeds met veel plezier bij de hanen. Hij kan het hele erf over en dat doet hij soms ook, maar meestal zit hij bij zijn hanenvrienden. Als het regent en stormt overnacht hij bij hen in het hok en anders zit hij op de balk langs de bovenkant van de ren. De hanen zien tegen hem op en hij heeft een speciale rol in de herenclub: als er ruzie is springt hij ertussen en houdt de kemphanen uit elkaar. Afgelopen week was er een hennetje in de hanenren gevlogen (dat was niet zo'n goed plan, want negen hitsige heren houden zich niet in) en Suske heeft ervoor gezorgd dat ze veilig in een hoekje kon wachten tot wij kwamen. Hij hield de opgewo

gras is het lekkerst

Twee keer per dag krijgen de cavia's en konijnen groenvoer en/of fruit. Ze vinden sla, komkommer, broccoli, appel, paprika, banaan en wortel heel lekker, maar het allerlekkerst is gewoon gras. 's Middags snijden we dus een mandje gras in de berm. Ze vallen er op aan of hun leven er vanaf hangt. Grappig dat gratis voer het lekkerst is. Zolang er nog gras groeit zitten we goed.

onderop moet je zijn

Femke is hier nu ruim een maand en het gaat heel goed met haar. Ze heeft de routines van Erve Knots al helemaal door. Zodra ik met de bakjes rammel, rent ze naar de voorstal, want daar krijgen zij en Pim hun eten. Hoewel ze alleen gras gewend was, vindt ze het hooi hier heerlijk. Ze krijgt hooi uit een krat, want uit de ruif eten vindt ze nog wat lastig. Uit de krat kan ze met haar hoofd naar beneden eten. Onderop ligt het lekkerste hooi, vinden ze, dus die koppies gaan direct naar de bodem. Heerlijk stel is het.

slechte moeders

Wat een slechte moeders zijn die muskuseenden! Dit jaar zijn er minstens 30 kuikentjes uit het ei gekropen die binnen twee dagen allemaal verdwenen waren. Nu zijn er weer vijf kleintjes. Ze overleven al tien dagen, maar dat is ondanks de moeder. Die heeft er namelijk geen seconden naar omgekeken. De kleintjes redden zichzelf. Ze stappen dapper over het erf, slapen 's nachts in een kuiltje in het stro tegen Hector aan, ze zwemmen in de vijver en doen alles samen. Misschien dat ze zo een kans hebben om te overleven. Wij durven er nog niet in te geloven dat deze het wel redden. De enige manier om roofdieren bij hen weg te houden, zou zijn om hen in een kooitje te stoppen, maar dat willen we ze

© Erve Knots