Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

slaapfeestje

Vrouw Holle slaapt al met haar neus tegen Hector aan. Hector vindt het nog een beetje eng, maar hij sputtert niet meer tegen. Intussen heeft Vrouw Holle er nog twee slapies bijgekregen: een haantje en een kipje. Ze slapen in haar vacht en hebben daardoor 's nachts lekker warme voetjes. Het is een gezellig slaapfeestje, daar in de kapschuur.

Donderdag

Een dag uit het leven van onze lieve, stoere, actieve Donder ziet er als volgt uit: om vijf uur worden hij en Brandon wakker en geven ons een serenade (de geblindeerde kamer waar ze tot zeven uur sliepen willen ze niet meer in en wij hebben ons nu maar aangepast en gaan om negen uur naar bed :-)). Daarna scheurt hij een kussen aan stukken en kan de dag beginnen. Hij rent door de wei, probeert de andere honden tot spelen te verleiden en slaapt languit op de bank. 's Middags eet hij zijn voer in drie seconden op en gaat daarna nog even door de wei racen en weer slapen. Hij mag niet meer op het deel van het erf waar de kippen komen, want hij heeft al twee kippen en een konijn doodgemaakt. Hij i

wat een overgang

Deze foto kreeg ik vandaag van Diana: Brandon in zijn kennel in Spanje in april van dit jaar. Net voordat hij hier kwam dus. De band met onze twee asielhonden Brandon en Donder wordt met de dag hechter en dan wil je zoveel mogelijk weten van deze twee lieve jongens die zeven jaar in het asiel woonden. Asiels (en zeker die van Peter Koekebakker) zijn vaak de hemel op aarde voor zwerfhonden. Ze zijn er veilig, krijgen goed eten en hebben een dak boven hun hoofd. Brandon heeft het er goed gehad, maar ruimte om zoveel rond te kunnen rennen als hij maar wil, een bank om op te slapen, mensen die van je houden en je voortdurend aandacht geven, dat is natuurlijk de zevende hemel. Deze foto doet ons

opa Dorus

Dorus woont hier nu al weer een paar jaar. Het gaat goed met hem, al krijgt hij wat last van ouderdomskwaaltjes. Hij loopt wat mank, slaapt wat meer en zit niet meer zoveel achter de vrouwen aan. Hij heeft voor heel wat nageslacht gezorgd, al lijkt het dit jaar rustig te blijven qua (klein)kinderen voor Dorus. Alle pullekes zijn opgegeten door kraaien. Misschien maar goed ook, want Dorus kan zijn familie van in totaal tien eenden maar net aan. Voorlopig is Dorus nog 'The Boss', maar er staan een paar jonge woerden te dringen.

er zijn grenzen

Wie kippen heeft, heeft last van bloedluis, begreep ik. Wij dus ook. Elk jaar binden we de strijd aan en dit jaar heeft Dick om die reden het hele hanenhok van binnen met gladde platen bekleed. Nu kun je de luis tenminste goed zien zitten. Tot nu toe bestreden we de luis met een biologisch goedje van de Welkoop, maar de luizen zijn daar resistent voor, lijkt het. Op internet kwamen we een recept tegen dat ook zou moeten werken: water, vloeibare groene zeep en spiritus. Onze terminator staat er klaar voor, dit moet er een einde aan maken. Morgen gaan we de kleine griezels weer te lijf. Onze dierenliefde kent grenzen, bloedluizen zijn niet welkom.

eindelijk

Dat hebben we lang niet gezien. Regen! Wat was het dit weekend heerlijk koel, bewolkt en regenachtig. Er is nog lang niet genoeg regen gevallen, maar het begin is er. Na alle 'slaaparme' nachten door de honden én de warmte, konden we eindelijk weer eens echt goed slapen. We hebben er maar een paar hele luie dagen van gemaakt. De dieren deden mee.

toenadering

Ze is hier nu een week, Vrouw Holle, en wat doet ze het goed! Ze loopt rond alsof ze nooit anders gewend is, ze eet en drinkt goed en is al bij Hector ingetrokken. Hector houdt haar nog een beetje op afstand: ze mag wel in zijn zijn appartement wonen, maar ze moet nog niet denken dat ze ook in bed mag. Gisteravond laat wilde Vrouw Holle tegen Hector aan gaan liggen, maar hij begon luid te gillen. Vanuit Hector gezien heel begrijpelijk, het was zíjn huis en ze is minstens twee keer zo groot als hij. Hij heeft bovendien nooit een varkensmaatje gehad. Het feit dat ze wel op minder dan een meter mag liggen is al heel geweldig. Elke dag is er meer toenadering en wij verheugen ons stiekem toch al

veilige hoogte

Acrobaten zijn het, die katten. Dit is de twee meter hoge poort en daar loopt of zit altijd wel een kat. Deze keer is het Pippi. Ze wandelt van rechts naar links alsof het niets is. Vanaf die hoogte hebben ze een goed uitzicht over het erf. Dat is belangrijk, want zo kunnen ze zien of er onraad is, in de vorm van honden bijvoorbeeld. De grote honden kunnen heel goed met de katten, maar de kleine willen nog wel eens achter de katten aanjagen. In principe komen er geen kleine honden aan de noordkant van het huis, maar je weet maar nooit. Pippi neemt het zeker voor het onzekere.

hitteplan

Volgens mij hebben we nog nooit zo'n warme dag gehad op Erve Knots. 34 graden was het vanmiddag. Voor de meeste dieren was het puffen en stil blijven liggen. Ons hitteplan bestond uit het her en der sproeien van water om de temperatuur iets te drukken en wie wilde kon de airconditioning opzoeken. Eén oud kipje is bezweken aan de hitte. Bertram was blij dat hij geen dikke jas meer aan had en zocht de schaduw van de stal op. Hector lag de hele dag in de kapschuur en Vrouw Holle had een koeler heenkomen gezocht onder wat struiken. Om een uur of zes stak de wind op, werd het donker en gaf een onweersbui met wat regen wat verkoeling. Voor mij mag dit het hoogtepunt van de zomer wel geweest zijn.

een goede dag

Nieuws van de dag: onze Koekebakkers (de nieuwe Spaanse honden Brandon en Donder) slapen al twee dagen tot zeven uur door. Hoera, wij kunnen dus ook slapen. Het grootste nieuws: Hector en Vrouw Holle liggen al bij elkaar! Okay, er zit nog twee meter tussen, maar ze liggen in hetzelfde strobed. Niet te geloven dat ze dit nu al doen. Zodra het koud wordt, kruipen ze vast en zeker bij elkaar. Voor Hector is dit het eerste echte contact dat hij met een ander varken heeft en voor Vrouw Holle betekent het troost na het verlies van haar grote liefde. Het is een goede dag! En dan bloeien de petunia's ook nog eens als nooit tevoren.

boe!

Sinds zondag zat Hector achter twee balken, want we wilden hem en Vrouw Holle nog niet meteen met elkaar confronteren. Vrouw Holle was een keer komen ruiken wie daar lag en dat was het. Vandaag gingen de balken weg en konden de twee bij elkaar komen. Toen Vrouw Holle om een uur of half elf uitgeslapen was, maakte ze een rondje over het erf en trof Hector aan in zijn domein. Ik hield mijn hard vast, want varkensontmoetingen gaan de eerste keer meestal hardhandig. Vrouw Holle en Hector zetten allebei hun borst vooruit, smakten hevig ....... en toen zei Hector "boe!". Vrouw Holle was er totaal niet van onder de indruk. Ze bleef even zitten en besloot toen haar weg te vervolgen. Dat was de eerst

fris en fruitig

Wát een hitte deze dagen! 32 graden en de zomer is nog niet eens begonnen. De dieren liggen maar wat in het rond, zijn kribbig en sloom en wij zweten ons te pletter als we poep scheppen, voeren en water aandragen. De enige die fris oogt is Bebe. Zijn zwart-witte kostuum fladdert glanzend om hem heen, hij is actief, plaagt de schapen en daagt Kaatje uit tot een duel. De rest vindt hem nogal vermoeiend, maar Bebe lacht iedereen uit. Tomeloze energie van de jeugd, dat zal het zijn, zelfs bij deze temperaturen.

hij heeft geen idee

Weide baart altijd veel opzien met zijn oortjes. Die zijn er namelijk niet meer. Vorig jaar hebben wij ze moeten laten verwijderen, omdat ze een paar jaar ervoor bevroren waren geweest en uiteindelijk zwart werden. Zijn moeder Mies is hetzelfde overkomen. Weide mist zijn oren totaal niet. Hij hoort goed, heeft geen idee dat hij er anders uitziet en hij is gewoon zijn eigen dominante zelf. Een heerlijke kat, met een groot zelfbewustzijn, die én zorgzaam is én af en toe een grote klier kan zijn. Hij slaapt iedere nacht tegen mij aan. Als ik wakker word, zie ik dat 'kale' koppie boven de dekens uitsteken en dan moet ik altijd grinniken.

verliefd op Vrouw Holle

Vandaag is Vrouw Holle bij ons komen wonen! Ze kwam rond de middag en stapte parmantig het erf over. Het leek alsof ze hier al jaren woonde. Het was de bedoeling dat ze de andere varkens voorlopig alleen met een hek ertussen zou ontmoeten, maar onze Göttinger dames braken de poort open en vlogen Vrouw Holle in de haren. Die gaf zich meteen over, maar had al wel een paar schrammen te pakken. Gelukkig hadden we onze felle dames snel onder controle en na even bijgekomen te zijn, was Vrouw Holle weer zichzelf. Ze heeft goed gegeten, even bij Hector gekeken en het erf nog wat verder verkend. Zojuist bleek dat ze zich het strobed van de grote honden heeft toegeëigend voor de nacht. We hebben voor

aaien!

Varkens draaien nooit ergens omheen. Of het nu om eten, aandacht of territorium gaat, ze maken duidelijk hoe ze het willen hebben. Als ik bij Jip, Ousi of Janneke op de grond ga zitten, gaan ze direct plat. Buik aaien!, is het commando. En dat doe je dan.

hooi en bezoek

De hooizolder ligt weer vol. We kunnen er weer een jaar tegen. Honderdtwintig baaltjes deze keer. Bertus en Johan kwamen het brengen en hebben Dick geholpen om alles op de goede plek te krijgen. Wat geweldig, zoveel hulp! Om een uur of negen zat iedereen aan het bier. Het was sowieso een bijzonder dag, want vanochtend kregen de dieren bezoek van Gerda en Edwin. Er werd veel begroet en geknuffeld en de dieren waren helemaal in hun sas door zoveel belangstelling. Bertram heeft altijd al een oogje op Gerda en hij was dan ook zeer vereerd toen hij hoorde over haar plannen om zijn wol te gaan spinnen. Hij gaat dit jaar extra zijn best doen. Erve Knots gloeit nog na van deze dag!

Jip in de rozentuin

In Piggypark bloeien de rozen. De varkensmeiden hebben al het groen op hun terrein vakkundig van kant gemaakt, maar van de rozen zijn ze afgebleven. Het is de New Dawn, dus het ruikt er nu ook nog eens heel lekker. Enig esthetisch gevoel is varkens misschien toch niet vreemd. Of zouden het de doorns zijn die hen tegenhielden?

.... en weg zijn ze

We hadden weer veel kersen dit jaar, met de nadruk op hádden. Deze keer waren het niet de spreeuwen, maar de kraaien die hun buik vol aten. Een handjevol hebben we er zelf gehad en toen kwamen de zwarte rakkers langs. Een paar ochtenden lang hoorden we ze al vroeg in de bomen zitten. Wat een lawaai maakten ze. Ze overlegden luid over wie welke kers mocht hebben. Als ik dichterbij kwam, vlogen er wel veertig kraaien op. Onder de kersenbomen hoorden we vervolgens 'krak, krak, krak', dat waren de varkens die de gevallen kersen inclusief pit oppeuzelden. We kunnen zeggen dat er dus volop genoten is van de kersenoogst dit jaar :-).

onderonsje

Een onderonsje tussen onze grootste en onze kleinste. Lennox en Gijs bespreken de toestand in de wereld. Ze hebben het over de komst van de twee nieuwe jongens, nu zes weken geleden. Dat was voor hen namelijk de belangrijkste gebeurtenis van de afgelopen tijd. Ze zijn het er over eens: het is een nóg gezelliger beestenbende geworden.

event

Op deze bloedhete dag was ik naar het Animal in Need event in IJsselstein. AIN is de organisatie waar we Brandon en Donder vandaan hebben. Iedereen mocht zijn hond meebrengen, maar voor Brandon en Donder was dat nog wat vroeg. Ze kennen tot nu toe alleen ons rustige erf en deze overgang was misschien wat groot voor de heren. AIN is opgezet door Peter Koekebakker en de honden heten dan ook koekebakkers. Een heel speciaal ras :-). Het was een geweldige dag met stands vol dierbenodigdheden, leerzame workshops en erg leuke honden en mensen. Bijzonder om een paar mensen te leren kennen die ik alleen via Facebook kende. Volgend jaar hoop ik met hond te kunnen gaan. Vandaag hebben ónze koekebakkers

© Erve Knots