Wel & wee op het erf van een dierentehuis in Drenthe, met iedere dag een een bericht en een foto

2020

Trefwoorden in Blog
Archief '17, '18 en 2019
Links

Verven met Foto's
Annemieke Kierkels maakt hele persoonlijke afbeeldingen van jouw eigen huisdierenfoto's

 

Familie Bofkont

 

Krulstaarten

 

Weerbericht
Buienradar

Knots Berichten

  • Facebook Social Icon
  • Wix Twitter page

we lijken steeds meer op onze varkens

In de loop der jaren zijn we steeds meer gaan eten als onze varkentjes: groenten en granen. Al snel konden we namelijk niet meer leven met het idee dat we niet onze eigen dieren opaten, maar wel dieren zonder naam. Het was even wennen, maar toen we eenmaal hadden leren koken met de maaltijdkrat van Biolokaal (een biologische winkel met streekproducten in Coevorden) begonnen we ons nieuwe vegetarische menu zelfs heel lekker te vinden. Een paar maanden geleden zetten we de volgende stap: ook geen zuivel en andere dierlijke producten meer. Dat lukt voor 90%. Af en toe nog iets van kaas door het eten en dat is het. Het is niet altijd makkelijk, maar we voelen ons er wel heel goed bij. Het is goe

achter de tralies dat geboefte!

Vandaag mochten de varkensmeiden weer loslopen op het erf. We weten dat we dan de deur naar de werkplaats dicht moeten doen, want anders vergrijpen ze zich aan de voervoorraad die daar opgeslagen ligt. Bij de stal stond nog wel een verpakte baal koolzaadstro. Dick vroeg nog: "Moeten we die niet binnen zetten?" en ik zei: "Nee, daar zit geen lekker luchtje aan, dus daar blijven ze wel vanaf." Jullie begrijpen het al: toen we later op het erf kwamen, lag het koolzaadstro over het hele erf. Ze slopen ook werkelijk alles! De dader zit al wel weer achter de tralies zoals je ziet, maar het was een hele klus om het op te ruimen. (ik had een foto van het misdrijf gemaakt, maar om de één of andere re

beetje zielig

Primeur: mijn eerste zelfgebakken brood! Met meel van de molen uit het dorp. Het is een beetje een zielig geval geworden, want het had twee keer zo hoog moeten zijn. De smaak is dan weer wel goed. Nou ja, voor een eerste keer..... Wat een gedoe is dat trouwens, broodbakken. Je bent er in totaal wel drie uur mee bezig. De meeste tijd gaat weliswaar in het rijzen zitten, maar je moet steeds een timer zetten en dan weer kneden enzo. Bij mijn buitenlevendroom hoorde een moestuin, zelf broodbakken en ik dan in een bloemetjesjurk met een ukelele op een bankje onder een boom. Nou, die moestuin viel al vies tegen (wát een kennis moet je daar voor hebben en wát een geduld), nu valt het brood ook al t

nieuwe vloerbedekking

Vanochtend hebben we de potstal leeg gehaald en voorzien van nieuwe vloerbedekking. Dit keer geen gewoon stro maar gemalen koolzaadstro. De dieren vinden het geweldig. Het is fris, warm en droog. Bertram is er happy mee. Hij ligt altijd tegen de wand en Kaatje ligt middenin de stal. Het eerste uur mocht er niemand anders in dan Kaat en Bert. Kaatje stuurde de andere geiten en Pim steeds weer naar buiten. Uiteindelijk hield ze dat natuurlijk niet vol en vanavond lag iedereen tevreden herkauwend in zijn nieuwe bed. Wij gaan ook vroeg naar bed, want een paar uur scheppen en kruien gaat je niet in de kouwe kleren zitten.

weer een nieuw seizoen

Alle bomen staan nog overeind, de dakpannen liggen nog op hun plek en de wind is weer gaan liggen. Het was vanochtend heel stil. De stilte na de storm. De dieren kwamen voorzichtig hun schuilplaatsen uit en konden vandaag warempel ook nog even in een schraal zonnetje liggen. Hoezeer we af en toe ook mopperen op het weer, de afwisseling in weertypen maakt Nederland bijzonder. Het zal maar altijd warm zijn, of koud, of droog. Dat is het ook niet. In de potten komen de groene puntjes van de voorjaarsbloeiers al tevoorschijn. Het volgende seizoen staat voor de deur.

storm

We waaiden bijna uit onze jas vandaag. In de loop van de dag zwol de wind aan. Langs de kust stormde het en hier spookte het ook behoorlijk. De blaadjes die we nog niet hadden opgeruimd, werden vanzelf opgeruimd. Heel handig. Het regende ook nog eens pijpenstelen en de dieren kwamen dus niet of nauwelijks uit hun stallen en schuilplaatsen. Ze keken ons verwijtend aan, zo van: 'doe hier iets aan'. Wij zeiden dat ze blij moesten zijn dat ze überhaupt een schuilplaats hebben en dat er overal op de wereld arme dieren zijn die dat niet hebben. Daar werden ze stil van.

Saar op de plank

Saar woont in de werkplaats (en op het hele erf natuurlijk). Ze kent daar ieder hoekje en gaatje. Zodra ze mij ziet, blijft ze in de buurt en grijpt iedere gelegenheid aan om een knuffel te komen halen. En zo loop ik soms eindeloos met haar op de arm over het erf en doet ze mee met alle klusjes. Als ik in de werkplaats bezig ben, heeft ze een speciaal plankje waarvandaan ze alles in de gaten kan houden. Ze komt dan wel niet in huis, maar aan aandacht geen gebrek. Daar zorgt Saar wel voor.

op hoogte

De muskuseenden zitten graag ergens bovenop en dus hebben wij de schragen van de verbouwingen ooit bij de vijver gezet, zodat de dames en heren op hoogte kunnen zitten uitkijken. Ze slapen tegenwoordig bovenop omheiningen, op daken en op schuttingen. Wij vinden dat een veilig idee, want zo houden we misschien nog een eend over deze zomer. Het lijkt er namelijk op dat het er nog maar acht zijn. Vorig jaar zomer maakten we ons nog bezorgd over overbevolking (we hadden op enig moment 30 kuikens), maar deze eenden zijn zo gewild als snack voor allerlei roofgedierte, dat we ons daar maar geen zorgen meer over maken.

in afwachting

Alles rustig aan het Erve Knots-front. Beetje grauwe dag vandaag, maar de temperatuur is goed te doen. We zijn in afwachting van het voorjaar. De takken zijn nog kaal, maar als de zon schijnt kun je al voelen dat hij meer kracht krijgt. Volgende week beginnen we met de grote schoonmaak van de potstal, we gaan de ramen weer eens zemen en als het weer mee zit, kunnen we ook al wat in de tuin gaan doen. Gisteren heb ik met Lara een prachtige nieuwe wandelroute gevonden: een ommetje van 6 kilometer langs de Geeserstroom. Daar gaan we vaker wandelen. Dit jaar willen we eens wat minder bouwen en verbouwen, maar aan beweging zullen we hier nooit gebrek hebben.

Ousi zoek

Vanochtend was ik Ousi kwijt. Jip en Janneke lagen met hun snuiten uit hun huisjes te kijken of ik er al aan kwam met voer, maar Ousi lag niet in het derde huisje. Al snel bleek dat ze achter Janneke lag. Die twee hebben dus lekker tegen elkaar aan liggen slapen. Ik vermoedde en hoopte al dat ze 's nachts bij elkaar kropen, maar nu is het bewijs geleverd. Ousi is hier nu bijna een jaar. In dat jaar is haar huid helemaal hersteld, heeft ze een mooi vachtje gekregen, is haar buik weer rond en doet ze vrolijk mee met de rest. En wat is ze een leuk varkentje! We zijn zo blij dat ze bij ons is.

hanging out with the guys

Suske is intussen een mooie haan geworden. Zijn kleuren en veren zijn prachtig en zijn geklok klinkt volwassen. Hij is gelukkig erg rustig, alleen rond het ochtendgloren klokt hij wat. Hij doet dan mee met zijn kleine hanenvrienden. Hij slaapt op de rand van de hanenren en iedere ochtend kan hij kiezen welke kant hij op wil. Hij kan naar het hele erf of in de ren bij de andere hanen. Opvallend genoeg kiest hij meestal voor de hanen. Blijkbaar is het fijn om rond te hangen met de andere jongens. Dat heb je met pubers.

laat maar komen die zomer

Na een paar van die grauwe dagen kan ik dromen van zomer. Nog even volhouden en dan schijnt de zon weer, is het gras groen en staan de koeien in de wei. Zo half februari is de natuur wel op haar kaalst. Modder, bruin gras en groene aanslag domineren het beeld op het erf. Gelukkig lopen er hier wat vrolijke dieren rond. Die vergoelijken veel. Over een paar weken de eerste groene uitlopers, ik kan niet wachten.

extreme make-over

Hector heeft zijn dekbed niet meer nodig. We hebben gisteren zelfs al een lentedag meegemaakt. Hector is afgevallen de afgelopen tijd (dat zie je vooral aan zijn smallere achterkant, rechts op de foto). Hij staat op een minimaal dieet. Dat moet ook, want over een paar weken is zijn buikoperatie. Dierenarts Peter Klaver gaat een buikcorrectie uitvoeren, zodat zijn buik niet meer over de grond sleept en hij er niet meer steeds op stapt. Als het kan, krijgt hij ook een ooglidcorrectie, want hij ziet niets door al het vet in zijn gezicht. We zien er natuurlijk tegenop, maar als we niets doen, is zijn kwaliteit van leven zóveel minder. Hij kan eigenlijk gewoon niet lopen. Daarnaast gaan we, als

nog een zomer

Met Mojo gaat het nog steeds goed. Als het mooi weer is (dat wil zeggen droog en niet te koud), gaat hij graag naar buiten om ergens op het erf te gaan zitten en eindeloos om zich heen te kijken. Plassen doet hij tegenwoordig binnen. Het is goed dat we overal zeil hebben liggen, want dat maakt het schoonmaken gemakkelijk. Hoewel hij door zijn handicap intussen heel slecht loopt, kom hij nog steeds overal waar hij wil. Hij kan zó 'wakker' om zich heen kijken en zijn levenslust is onverminderd groot. Hij volgt de bewegingen van de anderen op de voet en soms wil hij zelfs spelen. Elk jaar beloven we elkaar tenminste nog één zomer en ik weet zeker dat hij zich daar dit jaar weer aan gaat houden

Pip

Pippi is misschien wel de meest actieve van onze katten. Je ziet haar in de verte in de weilanden om ons heen, overal op het erf, naast ons op de bank en 's nachts slaapt ze vaak tussen ons in. Als we gaan voeren staat ze te kijken wat we aan het doen zijn. Pip is nog een jonge meid en heeft energie voor tien. De meeste katten komen hier als ze al wat ouder zijn, maar Pipje heb ik op straat gevonden toen ze pas een week of vier was. Of ze uit de auto gezet was, of eruit gevallen, zal altijd een raadsel blijven. Hier is ze gelukkig helemaal op haar plek.

kanjer

Joep doet steeds meer mee met het leven op Erve Knots. Hij is hier nu twee jaar. We hebben katten opgenomen die vanaf de eerste dag thuis waren, er waren katten waar dat vier jaar kostte en Joep heeft ook wat meer tijd nodig. Hij zit nu steeds dichterbij mij, laat zich aaien (maar niet altijd), hij komt vragen om eten en kan het met de meeste andere katten prima vinden. Vooral als hij zich eens lekker uitstrekt, even bij me komt kijken en dan wat rondstapt, zie ik dat het goed is. Het is ook niet niks om op je oude dag je geliefde baasje te verliezen en dan weer ergens anders je plekje te moeten vinden. Joep, je bent een kanjer.

hoezo koud?

Tjonge wat een kou de afgelopen dagen! Die wind snijdt dwars door je heen. De ochtenden starten met het ijsvrij maken van de drinkbakken en alles weer vullen met water. Wij zijn veel buiten en als we dan een poosje binnen zijn hebben we gloeiende wangen en oren. De dieren lijken, zoals altijd, nergens last van te hebben. Het enige verschil is dat de pony's nu 's nachts achter de kapschuur willen blijven en niet bij hun eigen stal. Dan kunnen ze namelijk uit de wind staan. Bertram kijkt mij aan met zo'n blik van 'waar heb je het over'. Maar hij heeft dan ook de beste winterjas ooit uitgevonden.

een eigen dekbed

De koude wind staat nu pal in de kapschuur waar Hector slaapt. Hij ligt wel achter een schot, maar toch. We vonden dat hij er te koud bij lag en het stro waarmee we hem 's avonds onderdekken valt gemakkelijk weer van hem af. Tijd dus voor een eigen dekbed voor Hector! En laten we nou meteen heel goed slagen bij de kringloopwinkel. Daar hadden ze een dikke, met kapok gewatteerde, jute deken. Hoe mooi wil je het hebben! Volgens mij had ik vroeger als kind zo'n ding onder de matras liggen. In ieder geval is het lekker dik en warm. Hector ging er meteen goed voor liggen en zei "mij hoor je niet meer". We horen hem wel snurken natuurlijk, maar dat vertellen we hem maar niet. Kijk eens hoe gezelli

een verbeterd ontwerp

De varkentjes zijn blij met de ruiven die Dick een half jaar geleden voor hen heeft gemaakt. Ze maken er gretig gebruik van en laten ons luidruchtig weten als er nieuw hooi bij moet. We hebben er gaas in gemaakt, omdat het hooi anders te snel op de grond viel, maar Janneke vindt die kleine gaatjes van het gaas maar lastig en heeft de boel al aardig vernield (kromgebogen en scheefgetrokken). Varkens gaan nu eenmaal zelden subtiel te werk. Janneke is trots op het resultaat. "Zo kun je er beter bij", zegt ze.

de wachter bij de poort

Lennox ligt hier graag. Hij kan hier beide poorten in de gaten houden. Hij heeft er een kuil gemaakt en ligt daar vaak opgerold in de slapen. Zelfs nu er sneeuw ligt, ligt hij daar en soms heeft hij een laagje ijs op zijn rug. Ongelofelijk hoe die dieren tegen de kou kunnen. Kou deert hem niet, maar het feit dat wij daardoor niet veel buiten zijn, vindt hij niet zo leuk. Hij wil namelijk wel graag aandacht. Wat dat betreft mag het voorjaar ook voor Lennox nu snel komen.

© Erve Knots